Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – juni 2019: Batushka, Hate, Rammstein Apocalypse en meer

Dood & Verderf – juni 2019: Batushka, Hate, Rammstein Apocalypse en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 1:01:10
 
1X
 

Dit, lieve mensen, waren zes zware weken. Er kwam zo absurd veel toffe nieuwe metal uit, dat ik het nooit eerder zo moeilijk vond om de playlist terug te brengen naar een uur muziek. Het goede nieuws is daarbij gelukkig dat echt élke plaat in dit uur Dood & Verderf snoeihard raak is, van Amerikaanse elektronische metalcore via Poolse verboden blackmetal tot Rotterdamse punk-hardcore-metal-gabber-breakcore. Plus: de Buiten in Baroeg-tip, de Zwaar Aanbevolen-release. En de Haatplaat. Oh, de haatplaat. Laat dit een goede les zijn voor élke metalband ooit: nooit meer covers opnemen. Nooit meer. Nooit. Meer.

Hate – Seventh Manvantara (Auric Gates of Veles)

Het is natuurlijk ook niet leuk om in Polen te wonen. De eeuwige invloed van de katholieke kerk, een conservatieve regering, een geschiedenis waarin je altijd gepest bent. Nu kun je met die woede veel naars doen, maar het Poolse Hate dacht vermoedelijk: weet je wat, we gaan uit therapeutisch oogpunt absurd agressieve metal maken. Dat doen ze sinds 1991, Auric Gates of Veles is alweer hun elfde album, en sinds kort zitten ze comfortabel in de het Slavische mysticisme als inspiratiebron voor hun teksten. Tsja, je moet toch wat, als je al dik twintig jaar niet meer overheerst wordt door andere landen. En je verstaat er toch niets van.

Sevent Manvantara, de 2e single van het album, is vooral enorm bruut en melodisch zéér interessant. Of, in de woorden van zanger & gitarist Adam “ATF Sinner” Buszko: “When it comes to guitar sound, it was meant to be a wall of sonic destruction with dark ambient elements in the background.” Sonische vernietiging, mij heb je.

Brand Of Sacrifice – Divinity (Godhand)

Nee, nee, nee, natuurlijk kan dit niet. Dit is een metalband die niet echt metal is, want ze spelen deathcore. Op het discussieforum van The Metal Archives was iemand zo dom om te vragen ‘hey guys why is Brand of Sacrifice blacklisted? i can’t hear any reason for it’, waarna het antwoord van een van de regulerende kampbeulen nogal voor zich sprak: “It’s pretty much straight up deathcore, the kind we don’t accept.”

Maar goed! Divinity is gewoon een erg, erg brute tech-deathcoreplaat voor alle getormenteerde pubers – en ik! – die soms gewoon even boos willen zijn en een auto willen optillen, om daarna gewoon weer het verzameld werk van Dostojewski te lezen, vrees niet.

Lastig punt voor deze – Amerikaanse & Canadese, wat anders? – band is dat ze erg door de manga-serie Berserk geïnspireerd is, en daar zijn manga-puristen dan weer boos over, onder meer omdat Brand of Sacrifice in zijn merchandise karakters uit Berserk gebruikt. Sterker nog: zelfs de bandnaam is een concept uit Berserk. “The Brand of Sacrifice marks those anointed for the Invocation of Doom, a sacrificial ceremony in which those consecrated by the laws of causality transcend their humanity, resulting in the creation of an apostle or God Hand, as well as severing an apostle’s last ties to humanity.”

Zwaar Aanbevolen

Full of Hell – Burning Myrrh / Haunted Arches (Weeping Choir)

“Het is de beurt aan Full Of Hell.” Wat je hoort, is de stem van Pim Kastelein, promovendus bij de economische faculteit van de Universiteit van Amsterdam, maar vooral hoofdredacteur van het online metalmagazine Zware Metalen. En hij is lyrisch. Ly-risch. Let op. “Voor het eerst in onze samenwerking stel ik voor om twee in elkaar overvloeiende nummers te draaien: Burning Myrrh en Haunted Aches.”

Want, zo vervolgt hij zijn vitriolen lofzang: “Ik volg Full of Hell nu al bijna een decennium, en ben van mening dat op het nieuwste album Weeping Choir het Full Of Hell-geluid eindelijk de juiste balans gevonden heeft. Grindcore, sludge, black, death, hardcore, noise: alles gaat in een blender zonder dat de resulterende smoothie gaat scheiden.”

Of, in de woorden van Zware Metalen-redacteur Michiel Hoogkamer, die Weeping Choir een dikke 8 gaf: “Full Of Hell slaagt erin het alweer meer dan dertig jaar oude grindcore-genre een eigentijds geluid te geven. De band doet dit echter met dezelfde aanstekelijke energie en ‘catchiness’ als de grondleggers dertig jaar geleden. Echt, na drie keer luisteren vind je passages die je zo mee kunt zingen. Uiteraard wel onder de voorwaarde dat je je stembanden tevoren vierentwintig uur in loog hebt laten weken. Want wat zanger Dylan Walker op Weeping Choir laat horen, grenst aan het onmogelijke. Zó indrukwekkend zijn zijn ziedende krijsen, ultrazware grunts en pigsqueals.”

Vale Of Pnath – The Darkest Gate (Accursed)

Dit is zo’n plaat die ik eigenlijk helemaal niet goed wilde vinden. Wéér van die technical deathmetal, dacht ik bij eerste luistering, stop daar nou eens mee en ga een je best doen op één goed idee, zodat je niet elk nummer hoeft vol te proppen met zestig concepten zonder duidelijke rode draad, prutsers, met je fretloze bas en standplaats Colorado en moeilijk-futuristische coverart en onleesbare bandlogo.

Maar Vale Of Pnath doet op het album Accursed stiekem best veel heel goed, zoals hoorbaar op The Darkest Gate. Plus: de bandnaam komt uit het werk van H.P. Lovecraft, dé grote fantasy-horror-schrijver van begin 20e eeuw, die onder meer het concept van het Necronomicon introduceerde, de fictieve satansbijbel, en Cthulhu, het mythische zeemonster dat ons alles zal vermoorden. Ik zit er al jaren klaar voor, en met Vale Of Pnath erbij zal het een feest worden.

Monkey3 – Prism (Sphere)

Psychedelische progressieve stonerrock: dáár moet je om vragen in de lokale platenwinkel als je op zoek bent naar de nieuwe plaat van Monkey3. Dit Zwitserse viertal schetst al bijna 20 jaar parallelle universa via gitaarmuren, mellotron, hammonds, en zeer gruizige drums. Prism, afkomstig van het nieuwe Spheres, is zonder twijfel de soundtrack voor werelden die verschijnen en verdwijnen. Je zit erbij, kijkt ernaar, en kan niet anders dan concluderen dat dit het best mogelijke einde der tijden is.

Buiten in Baroeg

Monstrosity – Cosmic Pandemia (The Passage of Extistence)

Je moet een tikkie haast maken voor de maandelijkse concerttip van metalpodium Baroeg. Daar krijg je dan ook veel voor terug, want komende zaterdag 15 juni staat Monstrosity in het zwartste gat van IJsselmonde. Deze deathmetaljongens uit Florida doen Nederland enkel hier aan, en hebben alles wat je verwacht: zwarte shirts, zonnebrillen, een carrière die teruggaat naar 1990, releases op Nuclear Blast, en na 11 jaar radiostilte weer een langspeler uitbrengen die niets fundamenteel nieuws doet, maar wel klikt als een allesvernietigende klok.

Monstrosity worden deze avond geholpen door de cinemametal van The Devil (lees: instrumentale metal met samples uit films) en een groove slash numetalband, Cold Snap. Glad ijs, maar er is maar één manier om erachter te komen: 15 juni naar Baroeg gaan en de bands bekijken.

Lord Dying – Nearing the End of the Curling Worm (Mysterium Tremendum)

Hoe stoer Lord Dying ook klinkt, het is gewoon een tamelijk lieve sludge-stonerrockband uit Oregon, bestaande uit vier uitermate knuffelbare muzikanten, die toevallig op Mysterium Tremendum vooral zingen over de dood en het leven daarna. ‘Nearing the End of the Curling Worm’, de single van het album, zou zo op de landelijke radio kunnen – mits we in een radiotechnisch leuker land zouden wonen, ik denk aan België. Daarom, op Operator Radio: Lord Dying – Nearing the End of the Curling Worm.

Batushka – Wieczernia (Hospodi)

Heel vaak leg ik aan mensen uit dat een metalradioprogramma maken het leukste is wat er bestaat. Da’s niet alleen door de muziek. Sterker nog: ik heb genres waar ik meer van hou. Het is vooral dat metal, vermoedelijk enkel samen met hiphop, de enige scene is waar zo ongelofelijk veel over te vertellen valt dat ook écht leuk is. Deze bijvoorbeeld.

Batushka is op zich al geweldig. Een anonieme blackmetalband uit Polen, verboden in eigen land omdat het anti-katholieke sentimenten zou aanwakkeren, optredend in zowel de kleding als de rituelen van de katholieke kerk, en geweldige geluidsmuren neerzettend.

But wait, there’s more! Sinds eind 2018 zijn er niet één, maar twéé Batushka’s. Zowel Krzysztof “Derph” Drabikowski als Bartłomiej “Bart” Krysiuk claimt dat hij de ander uit de band heeft geschopt en tegenwoordig de échte Batuhska is. Daarom zijn er nu twee versies van Batushka: Drabikowski heeft het onofficiële Батюшка, Krysiuk heeft de originele naam Batushka (voor de liefhebbers: Zware Metalen heeft het uitgezocht, het is een soort soap op een lagere school).

De plaat die je hier hoort, is van, eh, het Batushka van Krysiuk. Dat neemt niet weg dat tegelijkertijd ook Drabikowski een nieuwe plaat heeft uitgebracht van Batushka. Of zoiets.

Afijn. Belangrijker is dat ‘Wieczernia’ een absoluut prachtige, epische, theatrale, geniale symfonische blackmetalsingle is, en daarmee een prachtige belofte in zich draagt voor het later dit jaar te verschijnen Hospodi.

Haatplaat

Fleshgod Apocalypse – Reise, Reise (Veleno)

De tragiek wil dat Veleno, het nieuwe album van de Italiaanse symfonische deathmetaljongens Fleshgod Apocalypse, heel oprecht heel goed is. Er staan verrot dikke, mooie, 18e eeuws klassiek aandoende nummers op, superingenieus in elkaar gezet, met prachtige melodieën, symfonieën, variaties, instrumenten, alles.

Maar bij ‘Reise, Reise’, de min-of-meer-afsluiter van het album, gaat het spectaculair mis. Wie haalt het ook in zijn hoofd om een cover te maken van één van Rammsteins beste nummers? Ja, qua grootsheid en meeslependheid past dit prima bij Fleshgod Apocalypse, die zich probleemloos laat inspireren door Mozart, Bach, Brahms en de rest van de grote klassieke-symfoniejongens, en dus prima meekan met de theatraliteit van Rammstein. Maar de stem van Till Lindemann, dat ga je toch niet nadoen? En je gaat toch ook niet muzikaal proberen dezelfde truc uit te halen?

Laat dit dus een goede les zijn, voor iedereen, overal: stop met die covers, tenzij je fucking grappig bent, of écht écht wat toe te voegen hebt. Eerder ging het al enorm mis in Dood & Verderf met In Flames en Arch Enemy, en dan laat ik nog oneindig veel covers ongedraaid die nóg veel ergerlijker waren. Er is echt geen reden om aan te nemen dat welke metalband dan ook het wél lukt. Stop ermee. Wees jezelf. Je mag er zijn. Echt. Het mag gewoon.

The Dead Cvlt – The Cataclyst (The Catalyst EP)

Grootstedelijk nationalisme, niks mis mee. Zoals over The Dead Cvlt, het kindje van drum ‘n bass-dj’s Thrasher en Limewax, deathmetalbassist (en metalsocioloog!) Julian Schaap, en de punkers Lemmy (Gewoon Fucking Raggen) en Sjarm13 (Backfire!). Vorige maand kwam The Catalyst EP uit, een bijzonder vierkoppig monster waarin alle mogelijke extreme stijlen voorbijkomen.

“Leaving no trace of extreme music untouched, THE DEAD CULT go from black metal to drum ‘n bass, from hardcore punk to even gabber at the drop of a fucking kick drum”, schrijft Gareth over zijn nieuwe project, met weinig gevoel voor understatement. “Most importantly, all of this is 100% live. That means made on real instruments. No fake laptop act. Fuck you.”

Tut tut. Maar goed, titeltrack ‘The Cataclyst’ is wel een prachtig-opruiende chaospunkmetalhardcoretrack, dus ik draai hem met liefde. Fuck you.

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: