Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – september 2019: Opeth, Life Of Agony (stop nou!), Necronomicon en meer

Dood & Verderf – september 2019: Opeth, Life Of Agony (stop nou!), Necronomicon en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 1:01:21
 
1X
 

Jawel: het derde (!) seizoen van Dood & Verderf is begonnen! Om dat te vieren, draai ik in dit uur heel veel nieuwe releases uit alle mogelijke hoeken van het metal-spectrum, inclusief – jawel – darksynth en progmetal. Plus: als altijd de Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen, 2 (!) concerttips van Baroeg, én de haatplaat, waarvoor we ruim 25 jaar terug de tijd in, om met tranen in onze ogen terug te keren en ons af te vragen waarom ze er weer zijn.

Une Misère – Sermon (Sermon)

Zwarte kruizen op de handen, zwarte kleren, Vans, kort haar: het IJslandse Une Misère doet alles goed wat een veganistische blackened-hardcore-band goed moet doen. Deze zomer zag ik ze in V11, waar Baroeg de band had geprogrammeerd. Het was zeer, zeer kort en zeer, zeer goed, met absurd veel energie, prachtige ideeën en oprechte emoties. Goed nieuws: er komt een nieuw album uit van Une Misère, op niets minder dan Nuclear Blast. Sermon, de openingssingle van het gelijknamige album, belooft veel, veel goeds. 

Opeth – Svekets Prins (In Cauda Venenum)

Ja, ik hoor het: Dignity, de nieuwe single van Opeth, begint zoals Bicycle van Queen, en wordt daarna best precaire progmetal. Maar, en dat is ook altijd zo met Opeth: als je even alle hammond-orgels, folkgitaren, tempowisselingen en psychedelica voor lief neemt, word je geconfronteerd met een zeer plezierige progmetaltrack van de Zweedse aanvoerders van dit genre.

Fun fact van Dignity is dat de single in twee versies is uitgekomen: de Engelse én de Zweedse variant. De Zweedse versie klinkt enorm folk in de oren, dus hee, als we dan toch progmetal draaien, dan doen we het ook goed. Gek genoeg heet de single in het Zweeds Svekets Prins, oftewel Prince of Betrayal, terwijl de Engelse versie Dignity heet. Het bijbehorende album is in het Latijn, In Cauda Venenum, oftewel ‘het vergif zit in de staart’. Afijn. Progmetal he? Het kan allemaal. 

Zwaar Aanbevolen

Memoriam – Shell Shock (Requiem For Mankind)

Een dubbele boeking als Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen. Want terwijl het album een zeer aimabele 8,5 krijgt, hoort bij de band die op 29 september in Baroeg staat. 

Ik heb het over Memoriam met Requiem For Mankind, het derde album van deze deathmetalbulldozer uit Birmingham met ex-leden van Bolt Thrower én Benediction in de line-up. Yep, zo’n band waar je dode hart nog trager van gaat kloppen. 

“Eerste track Shell Shock is in het begin niet veel meer dan een degelijke track”, noteert recensent Michiel Hoogkamer op Zware Metalen, “waarop vooral de donderende drums en ruige zang van Willets het werk opknappen. Halverwege worden we echter geraakt door een break waarna een pakkende midtempo riff het nummer een paar divisies hoger tilt. Hier zijn grote meneren aan het werk!“

Goed nieuws: Memoriam staat 29 september in Baroeg, waar ze ongetwijfeld ook Shell Shock spelen. Het zal een doods en meeslepend moment opleveren.

GosT – Wrapped In Wax (Valediction)

Het blijft gek, maar nu ik eraan gewend ben, ga ik er oké op: zowel door blackmetal als door jaren-80-horrorfilms geïnspireerde synthwave, wat je soms ook darksynth mag noemen (geloof ik, genrenamen liggen altijd gevoelig). Er is sinds een paar jaar een heel leger aan metal-muzikanten die er een synthwave-project naast doen of op een andere manier hun synthesizers laten voeden door satan, zoals Carpenter Brut, Pertubator en Dan Terminus. 

En GosT, inclusief dat pathetische gedoe met hoofdletters, en de artiest die zichzelf Baalberith noemt, een prins uit de hel die de val van de engelen zelf heeft meegemaakt. Deze Texaanse jongen, altijd gekleed in een smetteloos schedelmasker, speelde vroeger in metalbands (en hij wil natuurlijk niet zeggen in welke), hij vindt dat het genre al te saai is geworden, en hij doet dus alles wat je mag verwachten van een blackmetaljongen, alleen dan met een hok vol synthesizers. Hij treedt momenteel ook in Nederland op met zowel Mayhem als Gaahls Wyrd. 

Maar goed. Vergeten we al die ruis, dan is het goede nieuws dat zijn zesde album eraan komt, Valediction, en dat de openingssingle daarvan, Wrapped In Wax, meer dan beloftevol klinkt. 

PS Als je dit leuk vindt, ga dan alsjeblieft eind deze maand naar Dordrecht. Op zondag 29 september speelt namelijk Magic Sword in Bibelot, en net als Gost is dat zo’n elektronica-act die heel metal klinkt. Binaire trve cvlt, niets aan gelogen!

Plague – Nameless To The Void (Dead Is The Day)

Instant fucking liefde, lieve mensen. Instant fucking liefde. Wie zo oldschool melodeath klinkt als At The Gates, met zulke dikke drums, vette riffs en bakken energie, die komt direct mijn hart in. En dat terwijl Plague níet uit Stockholm, Oslo, Helsinki of Hamburg komt, maar gewoon uit ons eigen Tilburg! 

Deze zomer brachten ze Dead Is The Day uit, met daarop de geweldige afsluiter Nameless To The Void. Ga die gasten checken, op Spotify tikken ze nog geen duizend streams aan, en wees onderdeel van de fans van het eerste uur. Je kunt er later in je leven trots over vertellen tegen je kinderen! 

Buiten in Baroeg

Chapel Of Disease – Void Of Words (And As We Have Seen The Storm, We Have Embraced The Eye)

1 tip hebben we al gehad als Zwaar Aanbevolen-item, maar er is meer! Want ook Pim Blankenstein heeft een concertadvies. En wie die beste man ooit live hoorde grunten in Officium Triste, die kan niet anders dan zijn advies blind opvolgen. Op dinsdag 1 oktober staan Sulphur Aeon en Chapel Of Disease in V11, met dank aan Baroeg, waarbij Pim vooral fan is van het Duitse Chapel Of Disease. 

Brutality Will Prevail – Misery Sequence (Misery Sequence)

Het moet gezegd: de copywriter van deze band had er zin in. “Cinematic, metal influenced hardcore tuned to drop HELL on downers. Slow, thick and sludgy, BWP are like a suffocating black tar or a steamroller hellbent on a slow march to Hades. Beneath it all shards of strewn melodies and refrains drag you even further into this bands HEAVY FUCKING SHIT.”

Maar, dat moet ook gezegd: het is niet dat ze het niet waar maken. Brutality Will Prevail (die naam!) is een hardcoreband uit Wales die al sinds 2005 op alles en iedereen boos is, en langzamerhand steeds meer metal is geworden. Misery Sequence, de naamgever en openingssingle van de nieuwe gelijkspeler, is serieus boze metal-hardcore, zonder ook maar een moment te klinken als pijnlijk-emotionele Amerikaanse metalcore. Hup, de sportschool in, alle gewichten op maximaal, en rammen maar!

Cattle Decapitation – One Day Closer To The End Of The World (Death Atlas)

Ik ben niet echt van de extreme goremetal, met enkel lappen vlees, dode dieren en anderen sterfpartijen op de hoezen, pijnlijke gekkigheid in de teksten en totale anarchie in de muziek. Maar voor Cattle Decapitation maak ik een uitzondering. One Day Closer To The End Of The World klinkt écht alsof het einde nabij is, met een zeer plezierige associatie richting de gekte van Anaal Nathrakh. 

“The core concept of this record is humanity’s insignificance despite what we’ve convinced ourselves”, meldt de band vrolijk over Death Atlas, het bijbehorende album. Daarop hoor je zowel grindcore en deathmetal als doom en drones. Ach ja. Cattle Decapitation (dat ooit de overtuiging had dat dieren belangrijker zijn dan mensen) is ook al ruim 20 jaar actief, dus dan ben je wel toe aan wat variatie.

Haatplaat

Life Of Agony – Scars (The Sound Of Scars)

Kappen nou, Life Of Agony. Het is mooi geweest. Het is niet dat Scars, de eerste single van de nieuwe langspeler, slecht is. Het is gewoon dat we inmiddels ruim 25 jaar verder zijn dan toen River Runs Red nog echt relevant was. Toen was de dramatiek van Keith Caputo nog prachtig, als tegenhanger van al die zwaardere bands die toen hip waren, zoals Machine Head Pantera, Slayer en Fear Factory. Maar Life Of Agony ging muzikaal steeds gekkere dingen doen, zanger Keith Caputo bouwde zich om tot Mina Caputo en ging solo, en toen was het in 2005 over en uit. 

Of toch niet. Want in 2017 kwam er weer een nieuw album, en nu komt The Sound Of Scars eraan, wat – godbetert – gemunt is als ‘het tweede hoofdstuk van River Runs Red’. Da’s net zoiets als dat Metallica met een nieuw album komt dat ‘de opvolger van Master Of Puppets’ wordt genoemd, of je buurman zich ‘de nieuwe Bassie & Adriaan’ noemt. Van sommige dingen blijf je met je poten af, ook al ben je er zelf de eigenaar van.

Necronomicon – Singularis Dominus (Unus)

Hahahahahaha! Blackmetal uit Canada. Met een band die Necronomicon gedoopt is, en waarvan de zanger Rob the Witch heet. Hahahahaha!

Maar ja. Het is wél een kicke plaat van deze jongens. Dit is blackened deathmetal waar bands als Dimmu Borgir, SepticFlesh en Behemoth oneindig groot mee zijn geworden. En Singularis Dominus klinkt absoluut goed.

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: