Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – september 2018: Behemoth, Fleddy Melculy, Aborted en meer

Dood & Verderf – september 2018: Behemoth, Fleddy Melculy, Aborted en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 58:56
 
1X
 

Een haatplaat met gabber en hiphop, een Baroeg-tip met humor, een vocabulair beperkte Zwaar Aanbevolen-tip, en zeemonsters die lijken aan hun tentakels rijgen: dit is de september-editie van Dood & Verderf, je maandelijkse overzicht van de beste nieuwe metalreleases.

Exocrine – Hayato (Molten Giant)

Ja, dat klinkt verdacht Amerikaans he, met die synthesizers, melodieuze refreinen en overdreven focus op techniek? Vrees niet: Exocrine is een tech-death-band uit Bordeaux, die met langspeler Molten Giant vrolijk in de categorie Obscura en The Faceless komen. Lees: zestien ideeën per minuut, en de manager vermoordt een kitten als als er niet elke tien seconden een tempowisseling plaatsvindt.

Aborted – TerrorVision

Of het nou Amen-Ra, Deus of Technotronic is: ik heb al jaren een zwak voor Belgische bands. Ze lijken wat minder conventioneel te denken dan Nederlanders, meer ruimte te hebben voor het experiment, en niet bang te zijn om boven het maaiveld uit te komen.

Aborted is ook zo’n mooi voorbeeld daarvan: grindcore uit Oost-Vlaanderen. Al twintig jaar maakt de band, in wisselende samenstellingen, gruwelijke metal, met TerrorVision als laatste wapenfeit. Alleen al de hoes is prachtig: Cthulhu-achtige zeemonsters die de lijken van de mensheid vrolijk aan hun tentakels rijgen. Mocht het ooit zo ver komen, dan lijkt Aborted me de uitgelezen band om deze apocalyptische ondergang van de aarde van een gepaste soundtrack te voorzien.

Zwaar Aanbevolen

The Spirit – Cosmic Fear (Sounds from the Vortex)

Ik dacht: ik stop er deze editie toch nog één Scandinavische band bij, gewoon, omdat een zichzelf respecterend metalprogramma niet zonder kan. Blijkt The Spirit uit Duitsland te komen! Da’s best gek, want Cosmic Fear klinkt echt op alle mogelijke manieren als een van de honderden Dissection-klonen uit Zweden. Nouja, wat ze misschien verraadt, is het nogal gebrekkig gesproken en gevonden Engels, maar verder? Wat allemaal niet wegneemt dat Cosmic Fear een absoluut kicke melodieuze deathmetaltrack is met veel goede ideeën en erg toffe tempo’s, van een band die welgeteld één release heeft.

Die kwaliteit viel ook op bij de recensenten van Zware Metalen, het metal-magazine van Nederland en België. Corpus Corrie, ja echt, schreef namelijk over Sounds from the Vortex:

“Het ware geweld barst los met de tweede track Cosmic Fear. Een knaller van een plaat vol brute blastbeats, strakke gitaarrifs en een heerlijk old-school gevoel. De zang mag er zeker zijn en doet lichtelijk denken aan de kunsten van Shagrath van Dimmu Borgir. Ook de tempowisselingen in het nummer zijn ijzersterk. Na ongeveer een minuut volgt een ritme waar ik met mijn vuist in de lucht wil stoten. De vingers en voetjes bewegen mee op dit pakkende stuk en mijn nekspieren krijgen het zwaar te verduren tijdens het headbangen.”

De hele recensie vind je op www.zwaremetalen.com

Hangman’s Chair – Naïve (Banlieue Triste)

In de jaren ‘90, ten tijde van giganten als Machine Head, Fear Factory en Biohazard, vormde een andere Amerikaanse metalband een vreemde buitenbeen: Type O Negative, een oneindig sarcastische doommetalband met prachtige zinnen als ‘loving you was like loving the dead’ en ‘for her lust, she’ll burn in hell, her soul done medium well’. De bijzonder charismatische frontman, Peter Steele, schopte het zelfs tot de Playgirl (niet alleen zijn basgitaar was heel lang), maar overleed in 2010 aan hartklachten.

Maar nu is er dus Hangman’s Chair, een band die zo ongeveer alles heeft wat Type O Negative had, minus een serieus goede zanger. De band uit Parijs zingt Peter Steele-waardig over onderwerpen als drugsmisbruik, verslaving, depressies en liefde, en bracht eerder dit jaar Banlieue Triste uit.

Behemoth – God = Dog (I Loved You at Your Darkest)

Ik heb een zwak voor het Poolse Behemoth. Kijk, een slimme bandnaam is het niet, want daar zijn er minimaal zeven van (nee, echt), die ook nog eens dezelfde muziek maken. Op zich logisch, want het Joodse ‘behemoth’ betekent het nogal metalwaardige ‘een machtig beest, beschreven in de Bijbel als een voorbeeld van Gods kracht’ of ‘iets van monstreuze grootte, kracht of voorkomen’.

De Poolse Behemoth, en dat maakt ze zo enorm kick-ass, is daarnaast sinds 2007 formeel verboden in Polen door de ‘All-Polish Committee for Defence Against Sects’, aangezien ze volgens deze wijze mannen satanisme en moord promoten. Nu is Behemoth, en ik druk me rustig uit, ook niet bepaald een grote christenvriend. Kijk de clip van God = Dog, en je krijgt een aardig beeld. Maar ja. In Polen gaan ze wel erg hard op conservatief-katholieke waarden, dus dan snap ik wel dat je daar een tikkie opstandig van wordt.

Buiten in Baroeg

Fleddy Melculy – T-Shirts From Metallica (single)

Op 15 september vindt hét jaarlijkse openluchtfeest voor metalfans in de regio Rijnmond plaats, want dan is het tijd voor Baroeg Open Air in het Zuiderpark bij Zuidplein. Dat is dan ook gelijk de Buiten in Baroeg-tip van metalpodium Baroeg. Want, zo weet directeur en programmeur Leon van Rijnsbergen:

“Van metalacts hebben we er ruim voldoende op het programma staan. Met name op de Main Stage, met God Dethroned (death metal), Heidevolk (folk metal), 10 Years (progmetal / alternative), Fleddy Melculy (hardcore / thrash) en Glowsun (stoner). Maar er staan nog veel meer interessante acts op het programma. Check de Talent Stage (met de modern metal van Despicable Heroes), de Electronic Stage (met de hardcore / black metal / drum ‘n bass crossover van The Dead Cult) of de Plee Sessies (iets minder metal, maar ook ‘lekker hard’, zoals Mathijs van Nieuwkerk zou zeggen).”

De band waar ik meeste naar uitkijk, naast De Likt, is natuurlijk Fleddy Melculy. Lekker grappen maken over metal, beetje met hardcore-riffs strooien, ultrakorte nummers, en uit België komen. Daar kan dus niks mis gaan.

Voivoid – Always Moving (The Wake)

Het is niet dat ik onverdeeld kapot ben van deze nieuwe single van Voivoid, de Canadese band die al sinds de jaren ‘80 bezig is zijn eigen domein te claimen met ‘sci-fi-metal’. Het is vooral dat heel gekke experiment dat deze prog-mannen aan de dag leggen. De dissonante akkoorden, de gekke twinsolo’s, de zeer vreemde ritmes, de totaal onconventionele manier van een nummer produceren. Ik wil Voivoid eigenlijk haten, als mindere variant van de klassieke acts uit die periode zoals Metallica, Megadeth en Slayer, maar elke keer als ik Always Moving hoor, valt het me op dat ik interessante dingen hoor gebeuren.

Void Rot – Ancient Seed (Consumed by Oblivion)

Kosmische doommetal. Nee echt! Zo’n obscure omschrijving verklaart misschien ook wel waarom het Amerikaanse Void Rot het moet doen met nog geen 1000 luisteraars op Spotify of fans op Facebook. Terwijl ‘Ancient Seed’ toch echt wel superkicke doommetal biedt, inclusief absurd gruizig geluid, een drummer die lekker om de maat heen drumt, en een zanger die blijkbaar in de opnameruimte stond náást de studio waar het allemaal gebeurde. Maar goed, ze bestaan ook nog maar een jaar, dus hier gaan we nog lang plezier van hebben. Schuurpapier op z’n best!

Haatplaat

The Browning – Carnage (single)

Amai. Als in: amai amai. Amaaaaaai. Da’s wel het meest dominante sentiment dat ik krijg bij Carnage, de nieuwe single van The Browning. De Amerikaanse metal-meets-gabber-meets-hiphop-meets-trance-meets-hardcore-act van Jonny McBee maakt al jaren heel discutabele, maar soms ook heel interessante nieuwe varianten metal. Soms gaat dat supergoed, zoals op Cynica, maar veel vaker wordt het gewoon een zeer pijnlijke exercitie, zoals op Carnage. Kijk, de riffs, die overleef ik nog wel. De trancesynthesizers boezemen me ook nog geen onoverkoombare afkeer in. Maar dat hiphop-trap-intermezzo? Dat is echt een paar bruggen te ver, vooral ook omdat het klinkt als je buurjongen met te veel valse lucht probeert Eminem te imiteren.

Wat de situatie ook niet beter maakt, is dat zanger Jonny McBee zo’n aansteller is. Dat is Amerikanen-eigen, vermoed ik, maar deze jongen maakt het wel heel bont. Hij heeft namelijk veel van zijn nieuwe album geschreven terwijl hij live zijn proces uitzond op Twitch, het online tv-kanaal waar je normaliter vooral kijkt naar hoe mensen die beter zijn dan jij Fifa of Fortnite spelen. Maar op een goed moment, zo vertelt Jonny, werd de druk hem te veel, en ging hij alsnog op zijn zolderkamertje in splendid isolation zijn werk polijsten. Ja ja. If you can’t stand the heat, get out of the kitchen.

Dauþuz – Steinhammer (Des Zwerges Fluch)

Nog een Duitse plaat dan, want het wordt nooit feest, als er geen badkamerblackmetal is geweest. Dauþuz (ik denk dat je het zo uitspreekt) doet dat op een heerlijke prototypemanier: oneindig veel echo, hysterisch geschreeuw, veel overstuurd getokkel, en zéér veel gevoel voor dramatiek. Het album Des Zwerges Fluch gaat ook lekker nergens over, want het betreft verhalen over legendarische dwergen die via kwaadaardige magie wraak namen op mensen die hun schatten uit de dieptes van de bergen hebben gestolen. Ofzo. Afijn. Als die Aragonyth S. en Syderyth G. maar van de straat zijn he?

3 Comments

  1. Joey
    Joey 24 september 2018

    Geloof niet dat ik ooit zo vaak “what the fuck?” heb gezegd tijdens een plaat, als tijdens deze haatplaat. Bah!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: