Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – oktober 2019: Mayhem, Apocalyptica, Fvneral Fvkk (en iets dat op Marco Borsato lijkt)

Dood & Verderf – oktober 2019: Mayhem, Apocalyptica, Fvneral Fvkk (en iets dat op Marco Borsato lijkt)
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 1:00:34
 
1X
 

Het is herfst! Het ultieme seizoen voor verderf. En de dood! Daarom een uur lang auditieve Dood & Verderf met héél véél doom, van cello-dramatiek tot slowmotion-Metallica. En een unicum: mijn Haatplaat, de ergste release van de afgelopen maand, valt samen met de Zwaar Aanbevolen-tip van Zware Metalen. Gelukkig is de concerttip van Baroeg wél zeer luisterwaardig.

Bodyfarm – Rites of Damnation (Dreadlord)

Drie jaar geleden zag ik Bodyfarm op Baroeg Open Air, en ik was direct verkocht. Hoewel de deathmetalact uit Amersfoort om om 2 uur ‘s middags aan de bak moest, vond het publiek (en ik!) het prachtig, inclusief – voor mij nooit eerder vertoonde en daarna nooit meer geziene – massale op-de-maat-roei-exercitie, als variatie op die eeuwige wall of death / circle pit-onzin.

En nu heeft Bodyfarm dus een nieuw album: Dreadlord. Natuurlijk, de 11 nummers die samen 40 minuten vullen, zijn op een gegeven moment echt te veel van het goede om nog met interesse naar te luisteren. Maar er staan een paar absolute parels op, waaronder het altijd gezellige Rites of Damnation. 

Mayhem – Falsified And Hated (Daemon)

Mayhem. Oh Mayhem. De band van de zanger die zichzelf doodschoot, waarna de gitarist foto’s nam voor een albumcover, zijn hersenen opat, en zijn opgeblazen hersenpan gebruikte om er halskettingen van te maken voor de rest van de band (wat later niet waar bleek, of juist weer wel, het is verwarrend). De band van de bassist die de gitarist doodstak, omdat ie niet trve kvlt genoeg was. De band van de gitarist die antisemitisch genoeg was om erover te klagen dat in de verfilming van de bandgeschiedenis hij door een Joodse acteur gespeeld wordt. 

Mayhem, de band die black metal zeer groot maakte door a: nieuwe sonische wegen in te slaan en b: in Noorwegen veel kerken te verbranden (en c: een leuke cd-winkel te beginnen met een dubieuze kelder). 

En Mayhem, de band die sinds de oprichting in 1984 nog steeds moedig doorgaat, met van de originele line-up alleen nog de bassist in de gelederen. Dat is gelukkig op geen enkele manier te horen op de nieuwe single ‘Falsified and Hated’, dat zeker vanwege zijn zeer prominente synthesizers zeer, zeer interessant klinkt. En er is ook een special edition van het bijbehorende album Daemon, in een zwarte doos inclusief twee rode kaarsen vol moeilijke mystieke tekens en een boekwerk vol satansvriendelijke tekeningen. Oh Mayhem. 

Lionheart – Burn (Valley Of Death)

Ja ja ja jaaaaa, ik heb Lionheart al vaker gedraaid, het is geen metal, ik weet het, ik weet. Maar hoe fucking cool is deze hardcoreband uit Californië? Nou dan. Denk Madball, denk Hatebreed, denk alle boze hardcore-acts uit Amerika. Natuurlijk, zo vertelt de bio, “Backed by a combination of blistering metallic hardcore and heavy west coast groove, front-man Rob Watson offers a window into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome.” Dus let maar niet op de teksten. Maar die muziek he? Hup, straight-edge-kruis op je hand en violent dancen maar.

Zwaar Aanbevolen & Haatplaat

Muddler – Tentakels (Niets Leef Zonder Wonden)

Een unicum, lieve luisteraar van Dood & Verderf! De Zwaar Aanbevolen-metaltip van het online magazine Zware Metalen is ditmaal ook de maandelijkse Haatplaat! Gefeliciteerd, hoofdredacteur Remco van Zware Metalen, je hebt officieel een zéér slechte keuze gemaakt. 

Want, om met de woorden van Zware Metalen-eindbaas Pim Kastelein te spreken, “Hoofdredacteur Remco is om één of andere reden verknocht aan de Nederlandstalige band Muddler. Deze Marco Borsato-altmetal vind ik echt héle dikke troep, maar ik word gelyncht als ik het niet doorgeef. Sorry dus.”

Ook namens mij: sorry. Alsof je naar De Dijk moet luisteren tijdens een schuurfeest in de Alblasserwaard. Niettemin schrijft Remco over Niets Leeft Zonder Wonden, het album in kwestie van Muddler, alsof het écht goed is: 

“Nederlandstalige muziek is vaak een ware martelgang wegens gekmakend simpel of frustrerend pretentieus. Muddler daarentegen weet de kracht van het Nederlands als muziektaal juist als wapen te gebruiken en komt tot even prachtige als geloofwaardige teksten. De band maakt het zich echter niet makkelijk: de muziek is te hard voor de doorsnee rockliefhebber, die bovendien weinig zou kunnen met het niet gemakkelijk verteerbare tekstuele aspect, en voor de gemiddelde metalliefhebber zou dit zomaar eens te soft kunnen zijn. Maar voor wie ervoor openstaan, is Niets Leeft Zonder Wonden een pareltje en moet de maker ervan worden gekoesterd omdat het een unieke band is die met geen ander gezelschap te vergelijken is.”

Nogmaals: sorry.

Fister – For Whom The Bells Tolls (Decade Of Depression)

De omschrijving van het driekoppige Fister uit Missouri is in ieder geval zeer hoopvol: “The band incorporates heavy influences from the black and death metal genres into a depressing sludge spewing heaviness that many have attempted, but few have mastered. Bow to your new masters.”

Dat doen deze lachebekjes sinds 2009, en Decade Of Depression, hun nieuwe bak anti-prozac, bestaat uit 8 metalklassiekers die ze door de eigen doom-mangel halen. Slayer, Darkthrone, Pungent Stench, Hellhammer: jij verzint het, zij verdoomen het. 

Bij verre de tofste track op het album is – natuurlijk! – de cover van Metallica’s klassieker For Whom The Bells Tolls, van Ride The Lightning uit 1984. Het is niet per se dat de cover zoveel toevoegt, behalve veel traagheid, gruis en gegrom. Het bewijst vooral nogmaals hoe absurd goed het origineel is.

Fvneral Fvkk – Chapel Of Abuse (Carnal Confessions)

Dit is voor ‘het moet allemaal dramatischer en epischer en nóg beter geschikt voor mijn begrafenis!’-mensen als ik een spontane liefde: Carnal Confessions, de zeer trage, zeer melodische, zeer dramatische langspeler van Fvneral Fvkk. Epic pastoral doom metal, noemen deze vier Duitsers het zelf, en daar is geen hooglied van gelogen. Nog mooier is hun omschrijving van de muziek: “FVNERAL FVKK combines the pastoral beauty and solemnity of a cathedral with the infidelity and vileness of a cemetery prostitute.”

Ook bijzonder: Chapel Of Abuse is niet toevallig de enige goede single van het album, maar één van de vele hoogtepunten. 

Apocalyptica – Ashes Of The Modern World (Cell-0)

Nee, dit zag ik absoluut niet aankomen. Apocalyptica is zo’n band waarvan ik nieuwe releases vooral luister om te bepalen of ze dusdanig slecht zijn, dat ze in aanmerking komen voor de maandelijkse haatplaat. 

Even voor het begrip: Apocalyptica is een cello-act uit Helsinki die in de jaren ‘90 zeer populair was vanwege hun cover-album van Metallica. Je favoriete Metallica-tracks! Met cello’s! Zonder die irritante zang van James Hetfield of pathetische drums van Lars Ulrich! Daarna ging het alleen snel bergafwaarts met die jongens, omdat ze eigen muziek gingen maken. Dat begon leuk, maar werd al snel potsierlijk, richting het dubieus-kinderlijke pompeuze domein van Epica en Nightwish.

Maar wat blijkt! De nieuwe single van het viertal (1 cellist en 1 zanger armer, 1 drummer rijker) is serieus tof. Ashes Of The Modern World klinkt alsof Metallica weer goede instrumentale muziek maakt, inclusief trashsolo’s, dikke riffs en veel tempowisselingen. Het bijbehorende album, Cell-0 (dit is geen goede naam – red.), komt begin komend jaar uit. 

Buiten in Baroeg

A Pale Horse Named Death – When The World Becomes Undone (When The World Becomes Undone)

Begin dit jaar draaide ik deze gothic-doomband voor het eerst, en met veel plezier doe ik dat nogmaals: A Pale Horse Named Death (die naam alleen al!). Deze Brooklyn-jongens komen ten dele uit Type O Negative en klinken ook schaamteloos veel als hun voorgangers. De slides op de gitaar, het gruizige geluid, de groots & meeslepend deprimerende teksten, alles. En dat is prima, want When The World Becomes Undone is een prachtig-deprimerende topplaat – en single. 

Woensdagavond 30 oktober staat het vijftal in Baroeg, om – hopelijk! – heel When The World Becomes Undone integraal te spelen. Het bied je bovendien de kans om twee van de originele drummers van Type O Negative (de een als zanger/gitarist, de ander als drummer) in actie te zien. 

Equilibrium – Renegades, A Lost Generation (Renegades)

Ik vind het best stoer van mezelf dat ik dit aandurf te draaien. De Duitse folkmetalband Equilibrium maakt natuurlijk gewoon objectief beschouwd epische emo-teringherrie. Je hoort het al bij de intro, waar een gitaar door een AM-filter gehaald wordt, en je zeker weet dat het aanstellers zijn. Tegelijkertijd gebeurt er ergens in mijn hoofd iets goeds. 

Maar goed. Wie ben ik? Daarom schakelen we over naar de recensenten van dit album. Die worden echt alle kanten op geslingerd, van hemelhoog juichend tot ten dode bedroefd. 

Freitzen schrijft bijvoorbeeld op MusicMeter.nl: “Man man man wat een drama. De Equilibrium ten tijde van Sagas, met de heerlijke folk- en blackmetalinvloeden, is nu toch echt voorgoed verdwenen.”, terwijl Srachex op Metalfans.be noteert “Weg met de epische folkmetal. Welkom synthwave, verschrikkelijke clean vocals van Skar en zelfs rapstukken. R.I.P. Equilibrium.” 

Maar goed, er zijn ook fans, zoals Rein op Folk-metal.nl: “Voor iedereen met een open geest, luister meer dan eens naar het album. Waardeer het als een metalalbum. Niet alleen als een stuk heidense metal of als een album van de band die ons ‘Blut im Auge’ bracht, maar als een album op zich. Ik denk dat het bij je zal groeien, net zoals bij mij.”

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: