Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – november 2017: Vredehammer, Hooded Menace, A Perfect Circle en meer

Dood & Verderf – november 2017: Vredehammer, Hooded Menace, A Perfect Circle en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 /
 
1X
 

Vredehammer – Suffocate All Light

Ik heb het echt met de drummer te doen. Dit is niet vol te houden. Man man man. Gelukkig duurt het nummer maar vier minuten. Maar hij moet maar verder! Geef die man wat gratis amfetamine.

All-star-band met bandleden van Abbath en Sepultura. Het vorige album, Violator, was al geweldig, vooral voor mensen zoals ik die Amon Amarth niet meer trekken en gewoon willen rammen. Maar wat in 2016 nog een band was, is nu een eenpersoonsproject van Valla, met daar omheen de nodige experts. Het album verschijnt later dit jaar, openingssingle Suffocate All Light doet het beste vermoeden. Of, zoals Valla het poëtisch verwoordde: “They say music is all about emotions, so a while back I was thinking about trains, then I started thinking about what it would feel like being hit by one. Then I wrote ‘Suffocate All Light’.”

Iron Monkey – 9-13

Britse sludge! Want Britten, en dan vooral zij uit het altijd florissante Nottingham, weten wat traag lijden is, met die eeuwige regen, kolenmijnen, Brexits en schraal bier. Dat hoor je ook terug, want 9-13 van Iron Monkey bestaat uit drie akkoordenschema’s die schijnbaar oneindig achter elkaar geplakt zijn.

Iron Monkey bestond al in de jaren ‘90, stopte in ‘99 vanwege de dood van de zanger, maar dacht dit jaar: de wereld heeft meer liefde nodig. In hun eigen woorden: “9-13 is an all-out assault of violent hatred and nightmarish negativity. Recommended listening for fans of pain, suffering, and misanthropy.”

Samael – Angel of Wrath

1987. Toen dachten 4 jongens uit Zwitserland: weet je wat, we gaan oldschool blackmetal maken. Alsof er in Zwitserland redenen zijn om blackmetal te maken, afgezien van de deprimerende saaiheid.

De namen van de bandleden zijn trouwens geweldig: je hebt de broers Xy en Vorph, maar die heetten eerst Xytraguptor en Vorphalack. Door de tijd heen besloot dat magische duo ook de overstap te maken naar meer elektronica en symfonie, waardoor ze anno 2017 klinken als Dimmu Borgir rond een kaasfondue. Gezellig.

And So I Watch You From Afar – A Slow Unfolding Of Wings

Asiwyfa voor vrienden, And So I Watch You From Afar voor mensen die niet uit hun thuishaven Belfast komen. Ze doen een soort combinatie tussen Mogwai en God Is An Astronaut. Oftewel: enorme muren van gitaargeluid, geen vocalen te vinden. Is het metal? Nee. Is het kicke: absoluut. En hoewel ze live te gek schijnen te zijn, is erbij zijn geen sinecure meer: hun twee toekomstige optredens in Nederland vinden plaats in, jawel, Groningen en Maastricht. Succes.

Ame Noire – The Tree That Bears Rotten Fruit

Australische melancholische deathmetal! Dat neemt niemand serieus, in ieder geval op Spotify niet, want daar heeft deze track nog geen duizend plays. Ame Noire, Frans voor ‘zwarte ziel’, doet het gelukkig stukken beter op Facebook en Youtube, waar deze debuutsingle al tienduizenden views kreeg. En terecht. Mijn advies: gelijk fan worden en over twee jaar zeggen dat je de band vroeger beter vond.

The Black Dahlia Murder – Kings of the Nightworld

Ja, inderdaad, je denkt terecht: hee, In Flames maakt weer superkicke muziek! Maar, oh deceptie, da’s niet waar. Dit zijn geen Zweden, maar Amerikanen. En dit is geen 1996, maar 2017. The Black Dahlia Murder probeert al bijna twintig jaar Scandinavische bands te imiteren, en is inmiddels retepopulair, getuige de miljoenen streams van hun nieuwe langspeler Nightbringers. Dat bevat vooral ongeïnspireerde melodische deathmetal die Amerikanen per strekkende kilometer produceren, met uitzondering van deze track, het geweldige Kings of the Nightworld.

Second to Sun – We Are Not Alone

Je kunt veel zeggen over Russen, maar niet dat ze geen metal kunnen maken. Het land leent zich er ook uitstekend voor qua geschiedenis, landschap, maatschappij en klimaat. Second to Sun begon ooit als een bijzonder verwerpelijke djent-band, zo’n Amerikaanse stijl met meer focus op effectbejag dan op muziek, maar is als blackmetalband tegenwoordig zo true als een brandende kerk.

Distant – Acolytes of Damnation

Ja, dit zijn veel clichés op een heel hoge berg deathcore. Maar: deze jongens komen wél uit Rotterdam! Acolytes of Damnation is afkomstig van de EP Tsukuyomi, die afgelopen zomer uitkwam. Wederom een band om snel fan van te worden, want op Spotify tikken ze hooguit een paar honderd luisterbeurten aan. Enige nadeel aan de band: er zit in Zweden nog een metalband die zo heet. Maar als de metalscene één ding bewezen heeft, dan is het dat moord en doodslag geen enkel probleem is om situaties naar je hand te zetten.

Through the Eyes of the Dead – Obitual

Echt een leuke plaat voor bij je schoonouders. Of op het kinderfeestje van je dochter. Want als Amerikanen iets kunnen, dan is het enorme muren dik geproduceerde deathcore neerzetten. Ook inhoudelijk is het een feest, met tracks over foetussen met twee hoofden, rituele moordpartijen en demonen die op aarde rondlopen. Het mag dan zeven jaar geleden dat Through The Eyes Of The Dead een langspeler uitbracht, maar dan heb je ook wat.

Hooded Menace – Charnel Reflections

Zonder twijfel mijn favoriete nummer van de afgelopen maand. Want hoewel Hooded Menace zo Fins is als een groothandel voor saunahuisjes, klinkt het vijftal alsof de Britse doommetalhelden van My Dying Bride en Paradise Lost in de jaren ‘90 een band als kind kregen en die Hooded Menace noemden. Charnel Reflections, deze track, is een voorloper van het vriendelijk klinkende Ossuarium Silhouettes Unhallowed dat begin volgend jaar uitkomt. Mocht je zo lang niet willen wachten, pak dan zonder vrees hun vorige album erbij. Darkness Drips Forth, nog zo’n toptitel, is een feest voor wie dood wil.

A Perfect Circle – The Doomed

Hier is iets heel geks aan de hand. Dit is namelijk de nieuwe single van A Perfect Circle, met daarin Maynard James Keenan. Keenan ken je vooral als zanger van Tool, de Amerikaanse band die je vermoedelijk nog kent van a: de single Tool, waar je in je puberteit zo lekker mee kon meezingen, en b: vervelende jongens van de afdeling IT die zweren bij dissonante zevenkwarts-semi-metal. A Perfect Circle klonk begin 2000, toen ze actief waren, al wat toegankelijker. Maar anno 2017, veertien jaar na hun laatste album, klinken ze zowaar eh, best poppy. En vierkant. Gaat het wel goed met Keenan?

Amenra – Children of the Eye

Het moet gezegd worden: het Belgische Amenra heeft de meest consequente albumtitels ooit. De nieuwe langspeler heet Mass VI, en wordt voorafgegaan door Mass 1 tot en met 5, een proces dat al in 2003 begon. Amenra kent nogal een trouwe achterban die elke nieuwe plaat als nectar uit Olympus beschouwt. Of, beter gezegd: als salpeterpoelen uit de hel. Mooiste reactie op Bandcamp: “This album absorbs you like darkness absorbs the universe. Amenra shows us the end of all things…”

Wat gelijk een prima afscheidsgroet is voor deze aflevering van Dood & Verderf op Operator Radio. Volgende maand een nieuwe editie, mits de wereld dan nog niet vergaan is. Tot dan!

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: