Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – mei 2019: Belzebubs, Baroness, Darkthrone en meer

Dood & Verderf – mei 2019: Belzebubs, Baroness, Darkthrone en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 59:29
 
1X
 

In de mei-editie van Dood & Verderf hoor je de beste nieuwe extreme metal, variërend van Rotterdamse hardcore tot zéér energieke groovemetal. Plus: de Buiten in Baroeg-tip voor het optreden van Officium Triste, de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen uit Domstad Svart Metael, en de Haatplaat, waarin wéér een jeugdheld definitief door het ijs zakt. Want wie was er vroeger géén fan van Fear Factory? Nou dan. Plus: als je voor 14 mei intekent, dan kan je bestelling van zo’n prachtige shirt van Dood & Verderf (met design van Nozzman!) nog nét op tijd mee.

Belzebubs – Blackened Call (Pantheon of the Nightside Gods)

Allemachtig. Niet alleen had Dimmu Borgir zijn ziel (nogmaals) aan satan verkocht om anno 2019 nog zulke muziek te kunnen maken, ook heeft het Finse Belzebubs de beste back story ooit. De melodische blackmetalband is namelijk ontstaan uit de gelijknamige webcomic van de Finse auteur J.P. Ahonen, over een disfunctioneel blackmetalgezin. En omdat blackmetal zowel true als funny as fuck is, bereikt hij daar (zelfs de Volkskrant schrijft erover) miljoenen lezers mee.

Ahonen zinspeelde in Belzebubs al eerder op het bestaan van een band, en in 2018 verscheen opeens de single ‘Blackenend Call’ van de band, waarvan de leden onbekend zijn  (maar het gerucht gaat dat de zanger van Insomnium er iets mee te maken heeft).

Nu, een jaar later, is er de langspeler Pantheon of the Nightside Gods, die niet alleen absurd positief ontvangen is, maar ook een paar hilarische videoclips van Ahonen kent, waaronder Blackened Call, inclusief opblaaspop, speeltuin en bladblazer. Je moet het zien om het te begrijpen.

Darkthrone – The Hardship of the Scots (Old Star)

Toegegeven: ik ben geen groot fan van oldschool heavy metal. Kom op, denk ik dan, het is 2019, niet 1992, get on with it. Maar voor ‘The Hardship of the Scots’, de nieuwe single van het Noorse Darkthrone maak ik een uitzondering. Ik bedoel, soms zijn er redenen om terug te grijpen op vroeger, en deze Black Sabbath-meets-Celtic Frost-achtige metalplaat laat er daar heel veel van horen. Plus: het album Old Star komt uit op het legendarische Peaceville-label, waar vroeger Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema hun zo vrolijk-suïcidaalmakende doommetal op uitbrachten. Plus 2: ze bestaan al dertig jaar, dat moet ook gevierd worden.

Zwaar Aanbevolen

Laster – Vacuüm ≠ behoud (Het Wassen Oog)

Zware Metalen, hét online magazine over metal, geeft in ‘Zwaar Aanbevolen’ zijn maandelijkse tip van dé nieuwe release voor Dood & Verderf. En niet voor het eerst betreft het hier blackmetal van eigen bodem, alhoewel het ditmaal een stuk experimenteler, progrockeriger en jazzier klinkt. Hoera!

We hebben het over Vacuüm ≠ behoud van het experimentele blackmetalgezelschap Laster uit Utrecht (‘Domstad Svart Metael!’, aldus hoofdredacteur Pim Kastelein), afkomstig van het onlangs uitgebrachte album Het Wassen Oog.

Want, in de woorden van recensent Alwin Voets: “De drie heren spelen en experimenteren ver buiten de grenzen van de conventionele black metal. Melodische zang wordt afgewisseld door de kenmerkende schreeuwvocalen: een soort gedempte, fluisterschreeuw die opvallend fijn te verteren is. Vacuüm ≠ behoud is een wisselwerking tussen black metal en rustige avantgarde intermezzo’s, afgetopt met een vleugje jazz. Deze combinatie laat de luisteraar het ene moment zweven door de kosmos, om vervolgens daar als een raket doorheen te razen.”

Gomorrah – From Earthen Ruins (Gomorrah)

Soms wil je gewoon snoeihard rammen, moshen, pitten, violent dancen, stagediven, body slammen, alles. Nou, zeg maar hallo tegen Gomorrah! Ze maken technische death- en groovemetal, het muzikale equivalent van een gezond ontbijt van speed, ketamine en cocaïne. En dan ook nog eens uit Canada komen, een land – net als Zwitserland – waar echt geen enkele reden bestaat om zulke boze muziek te maken. Ze zingen ook over ‘oorlog’ en ‘epische gevechten’. Ja ja. Zoals Canada er zo vaak voert he? Zoals tegen, eh, nouja. Bodyslamming!

Baroness – Seasons (Gold & Grey)

Ik weet het, ik weet het: Baroness, da’s hipstermetal, net als Deafheaven. Nu trek ik dat ik-leesPitchfork-en-luisterDeafheaven-als-excuus bijzonder slecht, maar voor Baroness heb ik wel wat ruimte in mijn hart, zeker met singles zoals het nieuwe Seasons. Het is stoner, sludge, jazz, prog, blackmetal, Queens of the Stone Age, alles, met een gruwelijk goed refrein. Bovendien hebben releases van Baroness absurd mooie albumcovers, zoals ook voor Gold & Grey geldt.

Buiten in Baroeg

Officium Triste – My Charcoal Heart (Giving Yourself Away)

Ik heb niet veel optredens waar ik naar uitkijk, want de ervaring leert dat het vaak tegenvalt. Maar voor dit optreden in Baroeg maak ik in mijn hoofd een uitzondering. Mijn favoriete Nederlandse metalband van dit moment, Phlebotomized, staat namelijk op 19 mei in deze concertzaal, samen met Kurb Saatus en Officium Triste.

Die laatste band is de aanleiding voor deze zondagse line-up, want de doommetalband uit Nederland bestaat 25 jaar en viert op 19 mei zijn verjaardag. Als cadeau treden ze die dag 2 keer op: een keer in de huidige bezetting, inclusief vooruitblik op hun nieuwe werk, en een keer met veel gastmuzikanten, als terugblik op het verleden. Daarmee komen ze trouwens uit op 22 (!) optredens in Baroeg.

Phlebotomized treedt als headliner aan, onder meer vanwege de geweldige avantgarde-deathmetalplaat Deformation Of Humanity. Plus: de middag start met Kurb Saatus, een deathmetalband uit de Drechtsteden die ik 20 jaar geleden (!) in Papendrecht (!) zag optreden.

Oftewel: een middag en avond voor oude liefhebbers van wat er was en nieuwe liefhebbers van wat er is. Daarom deze hommage in Dood & Verderf, met My Charcoal Heart van Officium Triste.

Avast – Birth of Man (Mother Culture)

Ik ben zo’n sucker voor bands als Winterfylleth, van die folk-blackmetal waarin het meer gaat om de atmosfeer dan de energie. Het Noorse Avast zit heerlijk comfortabel in dezelfde hoek, aangevuld met stukken postrock en hardcore, waardoor er zowaar ook nog eens energie in zit. Blackgaze, noemen ze het zelf. En Birth of Man, de nieuwe single van de band, afkomstig van het in 2018 verschenen Mother Culture, bewijst hoe leuk dat is.

Haatplaat

Combichrist & Burton C. Bell – Guns At Last Dawn (One Fire)

Ik leg het probleem direct bij mezelf. In mijn puberteit, ruim 20 jaar geleden, was ik natuurlijk verschrikkelijk gevoelig voor dramatische muziek. Gescheiden ouders, geen succes bij de vrouwen, middelmatige havist, ambitieloos bestaan: er waren redenen. En ja, dan word je natuurlijk enorm fan van Fear Factory, dat met Demanufacture dé soundtrack maakte voor getroubleerde jong-volwassenen die dachten dat zanger Burton C. Bell hen wél begreep. Als enige! Hate hate hate, schreeuwde hij dan, en dat herkende je volledig. Ja, vertel het ze, Burton, vertel het die nare buitenwereld!

Nu, anno 2019, is een album als Demanufacture, eh, een tikkie potsierlijk. Al die dramaqueen-teksten over niet begrepen zijn, een verloren wereld, haat, onbegrip, die hebben me achteraf eerder slecht dan goed gedaan. Wat was er mis met Marco Borsato?

Afijn. Ik heb natuurlijk wel altijd een zwak gehouden voor Burton C. Bell en zijn vrienden van Fear Factory, hoe slecht veel van de releases ook waren. Voorzichtig-groot was dan ook mijn vreugde toen ik zag dat Burton een nieuwe single had! Alleen, en toen gingen de alarmbellen al op niveau Deicide rinkelen, het was samen met Combichrist. En ik trek échte industrial metal, van die hoekige vierkantsmuziek voor te witte systeembeheerders, moeilijk slecht. Zou dat wel goed gaan?

Nee, natuurlijk niet! Het begin, waarop het nog een tikkie op de drum ‘n bass van Noisia lijkt, klinkt nog beloftevol, maar daarna wordt het zo absurd inwisselbaar, inspiratieloos, rammen voor het rammen, vierkant, vies, dat ik moet concluderen dat Burton en ik officieel uit elkaar moeten gaan. Dag Burton. Het waren 20 mooie jaren. Hou jij de muziek, dan neem ik de nare jeugdherinneringen mee.

To Live Among Wolves – Poison

Hardcore! Uit Rotterdam en omstreken (oké, vooral Zeeland, maar toch)! Woehoe! To Live Among Wolves doet natuurlijk niets nieuws, maar Poison, met gastzanger Björn Broekert, groovet als een malle. Hup, gewoon even 2 minuten rammen, en weer naar huis.

Abyssic – Adornation (High the Memory)

Ja, met zo’n intro weet je dat Dimmu Borgir nooit ver weg is. Natuurlijk is dit Dimmu Borgir niet, want die maken enkel soundtracks voor de Teletubbies. Maar! Tjodalv, de drummer van de eerste 4 albums van Dimmu Borgir, zit tegenwoordig bij Abyssic, en daar hoor je Adornation van. Wat direct opvalt, naast het totaal immersieve deprimerende karakter van de muziek, is het prachtig uitgewerkte orchestrale werk. Dat mag ook wel, met een zanger die ook contrabas speelt, een keyboard-speler die hard gaat op mellotrons en clarinet – en iemand met de staat van dienst als de ex-drummer van Dimmu Borgir.

‘Adornation’ is een volslagen metal-overstijgend nummer, met complexe, gelaagde én goede ideeën, uitstekende productie en prachtige keyboards. En met 8 minuten is dit nummer de single van High The Memory, aangezien de overige nummers tussen de 12 en 20 minuten zijn.

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: