Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – maart 2018: Dimmu Borgir, Caliban, At The Gates en meer

Dood & Verderf – maart 2018: Dimmu Borgir, Caliban, At The Gates en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 /
 
1X
 

Dimmu Borgir – Interdimensional Summit (Eonian)

Doe eens gek: we beginnen Dood & Verderf met een hit. Want voor het eerst in acht jaar zijn ze er weer: Dimmu Borgir, dé Noorse metalband die met Enthrone Darkness Triumphant uit 1997 in één keer black metal zo toegankelijk maakte als popmuziek. Daar werden door vele tru kvlt-metalmensen voor gehaat, maar nog heel veel meer mensen waren vooral absoluut en voor eeuwig verslaafd aan de metal-met-hitpotentie-machine.

In de twintig jaar daarna groeide Dimmu Borgir uit tot epische proporties, waarbij zij de grens met keiharde kitsch vaker dan wenselijk overstaken. Nu is er dus nieuw werk, met misschien wel de grootste hoeveelheid kitsch ooit. En hoewel de satan in mij eerst moest huilen, veranderden die tranen langzamerhand in euforisch brandend salpeterzuur. Kijk, op 4 mei komt langspeler Eonian uit, die moet hier niet vol mee staan, maar als losse single is dit heel erg prima.

En we gaan meer bands uit Scandinavië horen in dit uur Dood & Verderf op Operator Radio, afgewisseld met wonderbaarlijk werk uit onder meer Oekraïne, de VS én Suriname. Inclusief de vaste onderdelen: Buiten in Baroeg (de concerttip van metalpodium Baroeg), Satans Supertip (van een Britse band die hard gaat op naaktslakken) en de Haatplaat (wat een persoonlijke boetedoening is die ik voor het gemak externaliseer naar Duitsland).

Mijn naam is Inge Janse, en de afgelopen maand sleepte ik me door honderden nieuwe releases om de beste tracks voor je te selecteren.

Uitzendingen terugluisteren, alle tracklists, afspeellijst op Spotify, maandelijkse nieuwsbrief en bijbehorende podcast: je vindt het allemaal op www.doodenverderf.nl

En dan gaan we nu rammen!

Gatecreeper – War Has Begun (Split)

Heerlijk. Heerlijk! Amerikanen die oldschool deathmetal maken, dat voelt altijd alsof het een voorrecht is om te leven. Gatecreeper doet denken aan Obituary, nog zo’n fenomenale deathmetalband uit de VS, maar dan net wat frisser en pakkender. Het gekke is dat War Has Begun is uitgekomen op een split-ep met Iron Reagan, een trashmetalband die met geen mogelijkheid op Gatecreeper lijkt. Gekke Amerikanen.

Demonical – From Nothing (Chaos Manifesto)

23 maart. Dan komt Chaos Manifesto uit, het album dat hoort bij deze echt absurd kicke openingssingle van Demonical. En ja, From Nothing is zo absurd kicke omdat de track verdacht veel lijkt op Hypocrisy’s Roswell 47, misschien wel ‘s werelds beste melodische deathmetalplaat ooit. Het zal geen toeval zijn dat beide bands Zweeds zijn, een zanger hebben die door te schreeuwen werelden kan laten ontploffen, en in de platenbak ‘brutal, melodic, old-school death metal’ thuishoren. Enige verschil: Hypocrisy al wat jaren klinisch dood is, terwijl Demonical springlevend is, met Chaos Manifesto als vijfde album.

Satans Supertip

Slugdge – War Squids (Esoteric Malacology)

Als ik een geit bij me had, dan zou ik deze nu offeren, puur uit feestvreugde over deze band. Tering, wat doen deze Britten van Slugdge het lekker zeg. War Squids is een soort Spheres van Pestilence na een bak speed in je mik. En dat is heerlijk!

Dat komt natuurlijk ook door het geweldige verhaal rondom de plaat die hierbij hoort, Esoteric Malacology. Ik citeer: “Delve into the the mephitic melodies of Molluscas malodorous minions once more with Esoteric Malacology, the latest gastropodean gospel from Slugdge. Journey through the annuls of Slishic history; through the death and rebirth of the supreme cosmic overlord, and unlock mental gateways to even more horrendous and nonsensical realities than ever before.”

Ik bedoel. Dan is alles al goed. Maar die muziek is ook al zo tof! En ze zingen over naaktslakken! What’s not to like?

Avslut – Pestilens (Deceptis)

Feitelijk zou ik in dit programma geen enkel nummer kunnen draaien als elke band zou afvallen die op Dissection met Storm of the Light’s Bane uit 1995 wil lijken. Avslut (uit Zweden, waar anders?) doet ook aan melodische blackmetal én doet dat waanzinnig goed. En dat is knap, want waar de meeste Scandinavische metalmannen zich op minimaal 20 jaar ervaring baseren, daar is Avslut sinds 2016 actief en vormt Deceptis hun allereerste langspeler. De recensies zijn vrijwel zonder uitzondering jubelend, dus doe jezelf een plezier en koop die plaat.

De Haatplaat

Caliban – Intoxicated (Elements)

Goed goed. Ik heb de nieuwe single van het Duitse Caliban als haatplaat uitgekozen omdat ik rond de eeuwwisseling fan was van Caliban. Zijn ze sindsdien dan zo hard veranderd, dat je teleurgesteld bent geraakt? Nee, absoluut niet. Sterker nog: Intoxicated zou zo uit 2000 kunnen komen. Caliban maakt namelijk nog steeds volslagen inwisselbare emocore volgens een Ravensburger-schilderij-achtige voorspelbaarheid. Hard beginnen, melodisch refrein, drop erin, refrein terug, en nog even wat breaks voor de pit. En die teksten he? Alsof de zanger voor eeuwig in zijn puberteit is blijven hangen, terwijl hij nu toch echt al richting de 40 gaat. Het arme schaap.

Maar is het dan eerlijk om Caliban nu pas aan te pakken voor de dramatische kutherrie die ze maken? Nee. Ik ben vooral terleurgesteld in mezelf, dat ik dit ooit tof vond. Maar ja. Als Caliban ons iets wil leren, dan is het wel dat de wereld niet eerlijk is. Dus vandaar.

Zelf een tip voor de haatplaat? Mail naar inge@doodenverderf.nl, dan luister ik er met sardonisch plezier naar.

Drudkh – У дахів іржавім колоссю…[At the roofs rusty colossus]
(Їм часто сниться капіж) [They Often See Dreams About the Spring]

Traditionele black metal uit Oekraïne. Het bestaat echt, bewijst Drudkh. Het net uitgekomen ‘They Often See Dreams About the Spring’ is album 11 (!), verspreid over slechts 15 jaar. Zo blijkt maar weer: wie omgeven wordt door kou, duisternis, onderdrukking en oorlog, die doet oneindig veel inspiratie op voor het betere blackmetalwerk.

Keerzijde is wel dat Drudkh geen interviews of shows doet, soms ook heel kitscherige ambient maakt (maar daar hebben meer bands in het atmosferische-blackmetal-genre last van), en in de teksten vaak verwijst naar dichters uit de 18e en 19e eeuw die je als een tikkie doorgesnoven nationalistisch kunt bestempelen. Maar, zegt Drudkh: niks aan het handje, we houden gewoon van Oekraïne. “Drudkh doesn’t support any extreme ideology and declares itself as a non-political band.“ Bovendien is At the roofs rusty colossus (ja, dat is Google Translate) een stuk beter dan vermeend nationalisme van belang is. Ze zijn toch niet te verstaan.

At The Gates – To Drink From The Night Itself (To Drink From The Night Itself)

Man man man. Wat was ik enorm trots toen de all-time-Gotenburg-deathmetal-helden van At The Gates in 2014, na een pauze van bijna 20 (!) jaar, terugkwamen met At War with Reality. Het ding is namelijk dat Slaughter Of The Soul uit 1995 misschien wel de beste metalplaat ooit uit Gotenburg was, dus dan is bijna elke terugkeer een deceptie. Maar nee!

En nu is er dus To Drink From The Night Itself, de openingssingle van het gelijknamige album dat op 18 mei uitkomt. De productie klinkt ongelofelijk kut, bijna alsof iemand per ongeluk het album via RealPlayer heeft opgenomen, maar de track zelf is geweldig. Laten we hopen dat het een fout betreft en alles goedkomt op het album.

Buiten In Baroeg

Immolation – Destructive Currents (Atonement)

Door het goede weer zou je kunnen denken: leuk, de lente komt eraan, het komt goed met de wereld. Gelukkig heeft Baroeg de remedie tegen deze oprispingen van levensvreugde. Op vrijdag 30 maart spelen namelijk vier bands die bewijzen dat het leven een lijdensweg is die zijn weerga niet kent: Immolation, Full Of Hell, Monument Of Misantrophy en Stortregn. Vooral van de headliner, deathmetalmoloch Immolation, hoef je nog geen straaltje licht te verwachten. De vorige keer dat ze in Baroeg stonden, in 2016, stonden ze nog in het voorprogramma van het Zweedse blackmetalinstituut Marduk, en zelfs die jongens werden links en rechts kapot gespeeld. Doe er je gitzwarte voordeel mee, zoals met Destructive Currents, de grootste hit van de vorig jaar verschenen langspeler Atonement.

Luguber – Nickerie Song (Het Pad)

Deze plaat doet me aan elk mogelijk moment uit mijn jeugd in de jaren ‘90 denken. Want ik kon toentertijd geen oefenruimte, buurtpodium, regiofestival of bierschuur inlopen, of er stond een hardcore-band die klonk als Luguber. Ze hebben ook alles waar je vroeger mee werd doodgegooid: dubbele vocalen, een drummer die vooral om het ritme heen slaat, gekke tempowisselingen en gitaren die niet helemaal lekker in de mix zitten. Bovendien is Luguber ook nog eens de enige hardcore-act uit Suriname én hebben ze op Spotify welgeteld 30 luisteraars per maand. Mark my words: dit worden de culthelden van 2018.

Met de vriendelijke groeten van Satan en consorten was dit het voor deze maand bij Dood & Verderf. Deze en eerdere uitzendingen kun je terugluisteren op www.doodenverderf.nl. In april zijn we er weer, inclusief de Haatplaat, Buiten in Baroeg en Satans Supertip. Tot dan!

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: