Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – februari 2020: Berzerker Legion, Konvent, Torture Chain (en alle andere duisternis)

Dood & Verderf – februari 2020: Berzerker Legion, Konvent, Torture Chain (en alle andere duisternis)
Dood & Verderf

 
Play/Pause Episode
00:00 / 1:00:58
Rewind 30 Seconds
1X

Het moet gezegd worden: de weergoden creëren al weken de ideale sfeer voor deprimerende, apocalyptische metal. Ik zie het daarom als een voorrecht om in dit uur Dood & Verderf daar de soundtrack voor te verzorgen. Dus: blackmetal, deathmetal, doommetal, hardcore, en al het andere dat sip stemt. Gelukkig zijn er de vaste onderdelen die lichtpunten in de duisternis geven. De Buiten in Baroeg-tip introduceert goo’ ol’ hardrock, en de Haatplaat blijkt een synthwave-zaagplaat.

Berzeker Legion – A World In Despair (Obliterate The Weak)

Ik heb een oneindig zwak voor all star metal bands. En dus raakte mijn hart direct zwartgeblakerd toen ik hoorde over Berzeker Legion, een Europees massavernietigingswapen met ammunitie van onder meer Hypocrisy (god, wat hou ik van Hypocrisy), Dark Funeral, Vader, én het Nederlandse Asphyx, namelijk gitarist Alwin Zuur. 

Obliterate The Weak, het debuutalbum van deze supergroep, is gelijk één van de beste metalplaten die ik dit jaar hoorde. Normaal vind ik 1, hooguit 2 nummers van een metalalbum echt interessant, maar bij deze jongens staat de teller al op een hand vol. Dat komt natuurlijk door al die zeer fijne associaties met Hypocrisy, At The Gates, Dark Tranquility, het Nederlandse Bodyfarm, en al die andere melodieuze deathmetalbands die Noord-Europa rijk is. 

Daarom, met trots, als opener van dit uur Dood & Verderf: ‘A World In Despair’ van Berzeker Legion. 

Leeched – The Grey Tide (To Dull The Blades Of Your Abuse)

Aaah, nihilistische deathmetal-hardcore op z’n leegst, waar zelfs Nietsche zijn vraagtekens bij zou zetten. Bij Leeched uit Manchester is het niet de vraag óf de wereld vergaat, maar hoe lang die periode van verlies en leed nog blijft duren. De merchandise bestaat dan ook uit hoodies met guillotines, dode bloemen en gemuteerde mensen, terwijl de band zo hard onder de tatoeages zit dat het soms onduidelijk is waar hun kleding stopt en hun lichaam begint. Als het huidige weer één themanummer verdient, dan is het zonder twijfel ‘The Grey Tide’.

Zwaar Aanbevolen

Konvent – Ropes pt. II (Puritan Masochism)

Ik was deze maand even in Kopenhagen, de beste stad van Europa om te wonen. En inderdaad: veel groen, veel ruimte, veel schoonheid, veel rust. Zeer idyllisch. En da’s niet alleen Kopenhagen he? Heel Denemarken staat al, sinds Adam & Eva het paradijs uitgeknikkerd werden, in de top-5 van de beste landen om te wonen. 

Wel een tikkie saai trouwens. Dus ik kan me voorstellen dat je als muzikant dan graag ergens tegenaan schopt. 

Terecht merkt Michiel Hoogkamer van Zware Metalen dan ook op dat dit intrinsieke levensgeluk het Deense Konvent totaal is ontgaan. “Niets frivool geluk”, schrijft hij in zijn recensie, “maar diepe troosteloosheid is de overheersende emotie op het debuut van de band, Puritan Masochism.”

Wat ons brengt bij de maandelijkse albumtip van dit online metalmagazine: Konvent, een all-female deathdoomband uit Kopenhagen. Van Puritan Masochism hoor je Ropes pt. II. Recensent Hoogkamer merkt terecht op dat daarop “de doomdeathriffs wat worden losgelaten ten faveure van losjes uit de pols aangeslagen, soms meer naar post/black neigende, akkoorden. De desolate postpassage die ‘Ropes’ tot een droef einde brengt, laat nog maar eens horen dat Konvent geen ‘one trick pony’ is en diep kan gaan.”

Die droefenis van Ropes heeft de band zelf ook opgemerkt. Want, zo vertellen deze levensgenieters: “We chose to incorporate ropes in the titles because in these situations they can be a mean of help to climb out of the darkness or a means of suicide; we leave it up to the listener’s imagination.” 

Nou, succes hee!

ShadowThrone – Black Dove Upon My Shoulder (Elements’ Blackest Legacy)

Wat, is dit niet eerder uitgebracht bonusmateriaal van Dimmu Borgirs Enthrone Darkness Triumphant? Nee, dat niet, maar zo klinkt het 100% zeker wel. En met succes trouwens, want het Italiaanse ShadowThrone doet alles waarom de Noorse blackmetaljongens midden jaren ‘90 zo absurd populair werden: bombastische melodieën, veel variatie, het lef om echt iets toe te voegen met de keyboards, en dat alles in een zeer occulte sfeer. Het voelt soms een tikkie veilig en verantwoord, maar dat mag de pret niet drukken.

Void Rot – Accursed Earth (Necrotic Deity)

Laten we wel wezen: een uitzending zonder grofkorrelige deathmetalgruizer is een uitzending niet geleefd. Gelukkig is hier Void Rot met ‘Accursed Earth’, een stoemper waar genre-iconen als Bolt Thrower en Obituary met gepaste trots naar zullen luisteren. Voor de Amerikanen is dit nog maar hun tweede EP, maar een track als ‘Accursed Earth’ bewijst dat alles goed komt met deze band.

Buiten in Baroeg

Order Of The Emperor – Highway (Faster Into Flames)

Oké, dit doe ik normaal nooit. Maar speciaal voor Baroeg gooi ik een principe overboord. Ik draai, vrees niet, een hardrockplaat. Je weet wel, jaren ‘70-vibe, cleane vocalen, kopstemgebruik, twinsolo’s, majeure gitaarstemming, heel de teringzooi. Dat alles is ter meerdere glorie van Faster Into Flames, de nieuwe plaat van het Rotterdamse Order Of The Emperor. Op zondagmiddag 1 maart staat de band in Baroeg, samen met de Nederlandse hardrock-iconen van Picture, plus Harbour Of Souls uit, jawel, Goes (en nee, ze klinken niet als Gorefest, sorry). Lekker doen, gezellige muziek, altijd chips en blokjes kaas op de bar, plus 3 prima te verteren rockbands.

Torture Chain – Absolutist Futility (The Ascent Of Deimos)

Het is 1549 in een donker bos in Engeland. Een magiër ontsteekt een vuur met groene vlammen door het necronomicon achterstevoren te prevelen. In de knisperende vlammen gooit hij een kom maagdenbloed en een geit, terwijl hij in sjamanistische rituelen om het vuur danst en met zijn staf mystieke runes in de grond tekent. 

En hup, daar verschijnt satan zelf, om het einde der tijden in te luiden. Op zijn bokkenpoten vertrekt hij met een enorme doodsdrift richting de bewoonde wereld, geflankeerd door de vier ruiters van de apocalyps, de gevallen engel, en drie straatverkopers van het Wereld Natuur Fonds.

Wie daar de soundtrack bij zoekt, komt absoluut bij het Amerikaanse Torture Chain uit. God, wat zal Torturer, de jongen die heel deze band bestiert (zoals het een echte blackmetalband betaamt) veel dungeons & dragons gespeeld hebben toen ie klein was. Gelukkig werpt dat vele giftige en verrotte vruchten af, want ‘Absolutist Futility’ is diabolische duisternis zoals ze dat in de hel het liefst horen. 

Borgne – Qui Serais-je Si Je Ne Le Tentais Pas (Y)

Wie zou ik zijn als ik het niet probeerde? Goeie vraag. En precies hetgeen dat het Zwitserse Borgne zich afvraagt op ‘Qui Serais-je Si Je Ne Le Tentais Pas’. Vrolijke band, dat Borgne. Een opgehangen vrouw op de cover van het album Y, heel veel corpse paint, en een bio die rept over Borgne als een “powerful machinery spreading mechanical coldness and producing an industrial energy”. Waar niets aan gelogen is trouwens. ‘Qui Serais-je Si Je Ne Le Tentais Pas’ is van het type levensloze kou waar ze in de verste, zwartste hoeken van het universum nog rillend bang voor zijn.

Zaagplaat

Magic Sword – Invincible (Endless)

Ik snap het nog steeds niet helemaal, maar een paar jaar geleden besloot de halve metal-gemeenschap, zowel muzikanten als luisteraars, over te stappen op keyboards om  synthwave te maken. Terwijl in de jaren ‘90 synthesizers nog the root of all evil waren in de metalscene, zijn deze helemaal oké, net als drumcomputers – en zelfs de afwezigheid van gitaren. 

Ik vind het allemaal prima, ik kom sowieso uit de elektronica dus ik vind het prachtig, en dat geeft me ook een prima reden om ditmaal geen haatplaat te draaien, maar een zaagplaat. Magic Sword, het synthwave-retrowave-project uit de Verenigde Staten, is daarbij één van mijn favorieten. Het is cult-80’s, retro-90’s, electro-00’s en hipster-10’s, dus alles wat je zoekt in één band. Bovendien zijn ze marketingtechnisch heel lekker in de markt gezet, want het trio is a: anoniem, b: voorzien van hippe Teletubbie-kleuren (The Keeper is rood, The Seer blauw en The Weaver geel), en c: uitgedost in moeilijke mantels en masker. Daarom, niet klagen maar zagen met Magic Sword, en zijn nieuwe single, ‘Invincible’. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: