Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – december 2019: Vredehammer, Blood Incantation, Efteling-blackmetal en Metallica-klonen

Dood & Verderf – december 2019: Vredehammer, Blood Incantation, Efteling-blackmetal en Metallica-klonen
Dood & Verderf

 
Play/Pause Episode
00:00 / 1:02:15
Rewind 30 Seconds
1X

Het einde van het jaar! De duisternis is gearriveerd! Het einde is gestart! Daarom in dit uur Dood & Verderf veel, veel deprimerende, gitzwarte metalreleases uit alle hoeken van de wereld. Plus: de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen, het niet te missen Buiten In Baroeg-concert, en een dubbele haatplaat, omdat twee artiesten proberen iets toe te voegen aan Metallica’s Master Of Puppets.

Vredehammer – Aggressor (Viperous)

Het is nog wachten tot maart 2020, maar dan heb je ook wat. Dan verschijnt Viperous, het nieuwe album van het Noorse Vredehammer, een band die het dianegatief vormt van alles wat kut is aan Amon Amarth. De eerste single, Aggressor, is namelijk net zo soepel als al dat suffe vikingwerk van Amon Amarth, alleen dan met echte ballen, echte agressie, echte grunts en echte riffs. En die drummer he! Die drummer! Mijn god. Dat lijkt me zo’n jongen die je elke minuut weer een lijn speed bij moet voeren. 

(en ja, de trouwe luisteraar weet dat ik precies 2 jaar geleden met een soortgelijke intro startte, toen bracht Vredehammer het nog altijd geweldige ‘Suffocate all light’ uit)

Wednesday 13 & Calico Cooper – Films (Necrophaze)

Wat? Is dit níet Gary Numan met Cars? Nee, dat is het niet! Maar je zit er vlakbij, want het is wél een cover van Gary Numan, alleen dan van ‘Films’ uit 1979. Laat dat je associatiepret niet drukken: ik weet met bijna 100% zekerheid dat Gary Numan (en dus ook Wednesday 13 & Calice Cooper, de artiesten die deze track hebben gecovered) gewoon het akkoordenschema van Cars achterstevoren heeft afgespeeld om tot het idee voor ‘Films’ te komen. Of omgekeerd, want Cars kwam tegelijkertijd uit. 

Afijn. Die Wednesday 13 is een soort van Alice Cooper-kloon, en het is dus niet helemaal verwonderlijk dat de dochter van Alice, Calico (I see what you did there!), mee mag zingen (hoewel ze hooguit 4 woorden te horen is). 

Zwaar Aanbevolen

Blood Incantation – Slave Species Of The Gods (Hidden History Of The Human Race)

Allemachtig. Wat Billie Eilish is voor de popmuziek, dat is Blood Incantation voor de deathmetal: de redder, de verlosser, de revelatie. Werkelijk waar elke zelfverklaarde deathmetalrecensent kwam woorden, bloed en zwavel tekort om te beschrijven hoe Belangrijk en Goed en Langverwacht Hidden History Of The Human Race is.

Sterker nog: zelfs het online magazine Zware Metalen stapt van zijn traditie af om in Dood & Verderf een kleine band de broodnodige aandacht te geven, en voor de grote deathmetal te gaan. 

Want, schrijft redacteur Michiel Hoogkamer: “Soms weet je niet eens dat je – in dit geval al lang – naar iets op zoek bent tot je er tegenaan loopt. Die ervaring had ik toen ik nietsvermoedend op ‘play’ drukte voor de eerste luisterbeurt van het tweede album van kosmische deathmetalband Blood Incantation. De eerste dertig seconden deden me verbijsterd naar de geluidsapparatuur kijken: Morbid Angel ten tijde van Altars Of Madness in een moderner geluid! Meesterlijk Sandovaliaans drumwerk (Pete Sandoval is de drummer van Morbid Angel – red.), snel wisselende ingewikkelde patronen en gierend geniale duikbomriffs. Het zijn dertig ongebreideld agressieve/primitieve seconden die de haren overeind doen staan en zelfs wat kriebel in de borstkas geven. Briljant!

Maar, zoals ze bij Tell Sell zouden zeggen: ‘er is nog veel meer Jim!’. ‘Slave Species Of The Gods’ ontvouwt zich als een afwisselende én pakkende song. Ja, we horen een onverwachte combinatie van smaakvolle spaceleads, knisperfrisse thrashriffs en loodzware basdrops, maar nergens hebben we het gevoel dat de band dit doet om te ‘showboaten’.”

PS Mocht jij óók zo’n huiskamermetalrecensent zijn, dan kun je op Zware Metalen terecht om te stemmen op de inmiddels zestiende jaarlijst. Tot 3 januari kun je je favoriete albums doorgeven

Hypno5e – In the Blue Glow Of Dawn, pt. 2 (A Distant (Dark) Source)

Cinematic metal? Is dat nou ook al iets? Ja, zegt het Franse Hypno5e (dat je met een 5 in plaats van een s schrijft, alsof het een Amerikaanse numetalband is, afijn), dat is ook al iets. Ze hangen ergens tussen Between the Buried and Me, Gojira en Cynic, dus laten we zeggen emotechscreamgrooveprogmetal. Maar blijkbaar is dat cinematic metal.

Natuurlijk (natuurlijk!) is A Distant (Dark) Source een conceptalbum (onderdeel van een serie van weet ik hoeveel uitgaven, het lijkt Lord Of The Rings wel), heel moeilijk over een meer in Bolivia ofzo, het album duurt ook godsgruwelijk lang, dus ook systeembeheerders kunnen hier helemaal op losgaan. Wat niet wegneemt dat In the Blue Glow Of Dawn, pt. 2 een zeer, zeer beluisterwaardige metalplaat is, mits je op tijd op stop drukt. Dat doe ik wel voor je.

Officium Triste – World In Flames (The Death Of Gaia)

Heerlijk. Heerlijk! Ik was er dit jaar bij toen Officium Triste, dé doommetaltrots van Rotterdam (kenners spreken van Rotterdoom), zijn 25e verjaardag in Baroeg vierde. Het gonsde toen al rond dat er een nieuw album zou komen. En dat is er nu, in de vorm van The Death Of Gaia. Frontman Pim Blankenstein klinkt lager en vuiger dan ooit, en de associaties met die goeie ouwe tijd van Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema zijn onmiskenbaar. Wat een feest dat Officium Triste er na al die tijd nog is. 

Buiten in Baroeg

Ghost – Rats (Prequelle)

Het is een plaat die ik vorig jaar bijna had gedraaid, en dus grijp ik deze kans met beide handen aan om alsnog ‘Rats’ van het Zweedse Ghost te draaien. De single, afkomstig van Preqeulle, is namelijk niet alleen heel tof, maar biedt ook een prima excuus om de maandelijkse Buiten In Baroeg-tip mee te ondersteunen. Nee, Cardinal Copia komt niet in Baroeg, die fase is Ghost allang voorbij, zeker nu ze uitgeroepen zijn door Loudwire als Metal Artist Of The Decade

Maar wat er wél in Baroeg komt, is Anno Domini, een tribute-band van Ghost. Vrijdagavond 20 december staat Bishop Boniface samen met zijn eigen nameless ghouls om de hoogtepunten van Ghosts hoogmis van metal en pop uit te voeren. 

Avslut – Tyranni (Tyranni)

Het is winter, en dus zijn alle toffe bands uit Scandinavië in absolute topvorm. Eerder hadden we al het Noorse Vredehammer, en nu komt ook mijn favoriete Dissection-kloon met nieuw werk op de proppen. Avslut is zo’n Zweedse blackenend deathmetalband waar je midden tijdens een satansmis voor mag storen. Tuurlijk, de hele langspeler Tyranni duurt veel te lang, want al na een paar tracks ben je verdoofd door en gestikt in de enorme bak blastbeats, gitaarmuren en brulgrunts. Maar als er hoogtepunten zijn, zoals de titeltrack Tyranni, dan is het ook één groot zwartgeblakerd feest. 

Crepuscle – Heavenly Skies (Heavenly Skies)

Jaaaaaaa, sprookjesmetal, oftewel hoe de Efteling zou klinken als Dimmu Borgir de soundtrack mocht maken, of metal als Anton Pieck er een (ik citeer) folk-black-barok-renaissance-melodicdeath-project van zou maken. Crepuscle komt uit California, wat geen goed voorteken is, want sprookjesmetal mag natuurlijk alleen uit Scandinavië komen. Als compleet album is Heavenly Skies (da’s toch geen metalnaam?) veel te veel van het goede, maar als één single is titeltrack Heavenly Skies een prachtig voorbeeld van hoe Dimmu Borgirs Enthrone Darkness Triumphant nog altijd de metalscene beïnvloedt. 

Haatplaat

Een dubbele haatplaat! Alweer! Wederom! En met goede redenen!

In korte tijd kwam ik twee bands tegen die iets doen wat vragen is om problemen: het werk van Metallica coveren. Kijk, dat was leuk toen Apocalyptica dat in de jaren ‘90 deed. Cello’s! Wat leuk! Wat verrassend!

Maar nu, dik twintig jaar later, moet je van ver komen wil je nog iets verrassends doen dat ook nog eens iets toevoegt aan het origineel. Daarom deze twee pogingen.

Rodrigo & Gabriela – Battery (Mettal EP)

De eerste vind ik de leukste: het Mexicaanse Rodrigo & Gabriela coveren op de spaanse gitaar ‘Battery’, de openingstrack van Master Of Puppets, voor mij dé meest invloedrijke thrashmetalplaat ooit. En hoezeer ik ook zou willen dat ik met een wegwerpgebaar iets schreeuw over ‘het origineel was beter!’, vind ik dit heel cool. Nog toffer is het dat Battery afkomstig is van de Mettal-ep, waarop Rodrigo & Gabriela nog twee klassiekers coveren: Megadeth met Holy Wars en Slayer – Seasons in the Abyss.

ORBI – Orion (The Oscillating Revenge Of The Background Instruments)

Ik stuitte hierop via een jaarlijst van de Volkskrant, dus dat had mij al moeten waarschuwen. En hoewel dit absoluut geen slechte plaat is, heeft deze interpretatie van Orion (óók van Master Of Puppets, opdat wij niet vergeten hoe absurd goed en invloedrijk dat album nog steeds is) een véél te hoog bloemenoverhemd-groenlinkslidmaatschap-mascolorischoenen-baardvanschorem-gevoel. Denk aan Oerol: het is heus wel leuk, maar op een goed moment wil je iedereen met zijn kop in het zand rammen en op glasscherven kauwen. Dat krijg je met een viertal dat fagot, dubbele bas, percussie (ze noemen het niet eens drums!) en hammond speelt. Zeer verantwoord, zeker, maar ook zeer saai.

Strigoi – Phantoms (Abandon All Faith)

Soms lees je om een omschrijving en denk je: hop, dat wordt feest. En soms, heel soms, is dat nog waar ook! Neem Strigoi, het nieuwe project van Greg Mackintosh. Die naam ken je nog omdat dit die gitarist van Paradise Lost die altijd zo lekker het geluid kan reproduceren van een groep vrouwen die er net achter zijn gekomen dat hun baby’s zijn omgekomen bij een brand. Als extra hobby had deze immer vrolijke Brit de band Vallenfyre, om de dood van zijn vader te verwerken, en nu is Vallenfyre vervangen door Strigoi.

Greg ging lekker los op de riffs en solo’s, en gaf bassist Chris Casket (goeie naam Chris!) de volgende opdracht voor de teksten: “Attack organized religion, sparingly discuss grief and dive into the countless horrible things humanity continues to inflict upon itself.” Zowel de muziek als de teksten van openingssingle ‘Phantom’ lossen in wat Greg belooft, met prachtig poeziealbummateriaal als 

There is no heaven
There is only hell
Existence so fragile
Fleeting against the swell

Hope for the hopeless
Constructs of mortal dread
Utopia awaits no one
The living or the dead

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: