Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – februari 2018: Machine Head, Watain, Brojob en meer

Dood & Verderf – februari 2018: Machine Head, Watain, Brojob en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 57:43
 
1X
 

Welkom bij Satan’s Light, het nieuwe poezieprogramma op Operator Radio. Mijn naam is Inge Janse, en ons eerste gedicht heet ‘in vuur en vlam’.

Vlammen om je heen
Gekrijs door merg en been
Giftige salpeterpoelen
Enkel haat zul jij nog voelen

Dit is het einde van de tijd
Je lichaam van zijn geest bevrijd
Geen verleden, geen bestaan
Voor eeuwig in het vuur vergaan

Nee, voor jou geen ochtendgloren
Elke dag in leed geboren
Geknars der tanden, gruwelijke pijn
De vlam van wraak zal in je zijn

Harakiri For The Sky – Heroin Waltz (Arson)

Ik heb vaak grappen gemaakt over metalbands uit Oostenrijk, maar over Harakiri For The Sky niks dan lof. Deze band mengt de atmosferische blackmetal van Winterfylleth met de epische postmetal-geluidsmuren van Cult Of Luna, en doet dat op volledig eigen wijze. Heroin Waltz is één van de voorlopers van langspeler Arson, wat gezien de singles misschien wel één van dé metalplaten van 2018 wordt.

En dat is gelijk onze openingsplaat voor de februari-editie van Dood & Verderf, hét metalprogramma van Operator Radio, gemaakt door Inge Janse. Zoals elke maand draai ik in een uur tijd de beste nieuwe metalreleases van de afgelopen tijd. Daarnaast is er de concerttip van metalpodium Baroeg én draaien we misschien wel mijn favoriete item van Dood & Verderf: de haatplaat. En ik zeg het maar alvast: die is van Machine Head, en die is episch kut.

Gelukkig is er ook goed nieuws, want sinds dit jaar heeft Dood & Verderf zijn eigen website. Op www.doodenverderf.nl kun je alle uitzendingen terugluisteren, je abonneren op de podcast, je inschrijven voor de nieuwsbrief én de playlist volgen via Spotify.

Maar eerst even een kleine 3 minuten de pit in en rammen. Komt-ie!

Brojob – We Are The Boyfriend Stealers (Talk Shit Get Kissed)

Brojob is slang voor ‘Oral sex between two allegedly heterosexual male friends, particular when said friends are wasted’. Dat deze band zo heet, is ook geen toeval. Brojob uit Los Angeles valt namelijk in de geweldige niche die ‘homo-deathcore’ heet. Hun langspeler, Talk Shit Get Pissed, is verder niet heel veel spannender dan de gemiddelde deathcore-release, behalve het geweldige ‘We Are The Boyfriend Stealers’.

En de songteksten natuurlijk, waaronder ‘You have the perfect heart shaped ballsack, and I want you to smash it against my forehead.”

Sinistro – Nuvem (Sangue Cassia)

Portugese fado-geïnspireerde doommetal. Ach ja. Als gay deathcore bestaat, dan lijkt me dit genre ook geen probleem. En dat is het ook niet, want Sangue Cassia van Sinistro (of, voor de experts, Sieniesjtroe) uit Lissabon is een wonderbaarlijk mooie doommetalplaat onder leiding van zangeres Patricia Andrade. De overige bandleden steken daar wat schril bij af, wat ook door hun namen komt: Y op bass, P op drums, R op gitaren en F op keyboards. Ach ja.

Hooded Menace – In Eerie Deliverance (Ossuarium Silhouettes Unhallowed)

Als ik een item had dat ‘Satans Supertip’ heette, dan koos hij deze maand voor Hooded Menace. Deze aartsdepressieve Finnen weten op heerlijke wijze het beste van de doommetal uit de jaren ‘90 naar 2018 te verhuizen, alsof die prachtig-deprimerende tijd van Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema nooit voorbij is gegaan. En hoewel het album Ossuarium Silhouettes Unhallowed nogal een complexe partij Scrabble-woorden biedt, waaronder Sempiternal Grotesqueries en Cathedral of Labyrinthine Darkness, biedt Hooded Menace véél moois.

Buiten In Baroeg

The Midnight Ghost Train – Red Eyed Junkie Queen (Cypress Ave.)

Stonerrock is zo’n genre dat ik snel vergeet, omdat ik het nét niet hard genoeg vind. Gelukkig is er een reden om er tijdens Dood & Verderf toch in te duiken, en dat is het optreden van The Midnight Ghost Train op vrijdag 23 februari in Baroeg. Die avond staat deze band uit Kansas (samen met het Nederlanse Komatsu en Desert Storm uit Engeland) zware riffs af te vuren.

David Kuiper, medewerker van Baroeg, omschrijft de schoonheid van stonerrock op poëtische wijze: “Het fijne van deze muzieksoort is dat het echt heel lomp en zwaar is, maar de overdreven gekte van veel andere metalsoorten mist. Geen satan, geen overdreven technisch gepiel, geen drummer die een snelheidsrecord breekt, maar zware riffs om in weg te zakken en rustig het hoofd op mee te knikken. Sinds Black Sabbath bestaat dit type muziek al en het is eigenlijk de oerstroming van metal.”

Daarom, als Buiten In Baroeg-tip voor februari: The Midnight Ghost Train

Servants Of The Apocalyptic Goat Rave – Queen of Darkness (Queen of Darkness)

Bong-Ra, dat is al decennia één van de bekendste alter-ego’s van Jason Kohnen, die de bijna bejaarde luisteraar nog kent als bassist van Nederlands stonermetaltrots Celestial Season. Deze Rotterdammer is samen met de Belgische breakcoreproducer Sickboy ook de geestelijk vader van Servants Of The Apocalyptic Goat Rave, een breakcore-meets-metal-project waarin Bong-Ra al ruim tien jaar lekker opgefokte meters maakt. Opeens is er een nieuw album, Queen of Darkness, dat het duo gedoopt heeft als ‘black electronics’. Fijn, weer een genre erbij.

Allegaeon – Animate (extra materiaal van Proponent for Sentience)

Technische melodische deathmetal. Dat is het genre waar het Amerikaanse Allegaeon normaal in verkeert. Maar met hun nieuwe single, ‘Animate’, gaat die vlieger niet op. Animate is namelijk een cover van de Canadese progrockband Rush, en da’s bepaald niet technical melodic extreme deathmetal. Gelukkig doet dat er ook niet toe, want deze track loopt even soepel als een Japanse kogeltrein in een tunnel vol vaseline.

De Haatplaat

Machine Head – Bastards (Catharsis)

Laat ik vooropstellen dat experimenteren heel erg prima is. Als er één genre is dat zichzelf al decennia herhaalt, dan is het metal. Dus als Robb Flynn, de voorman van de Amerikaanse thrashmetalband Machine Head, besluit om iets nieuws te doen, dan juich ik dat toe.

Maar Robb, fijne vent, jij snapt toch ook wel dat de combinatie van een ballad, gospelplaat, slam poetry-optreden, Mumford & Sons-drumritme en Guns ‘n Roses-coverband geen goed idee is?

Voor de jonge luisteraars: Machine Head was in de jaren ‘90 van onschatbare waarde. Opeens was daar via het album Burn My Eyes een supergelikte metalband die tóch true was en iconische zinnen als ‘let freedom ring with a shotgun blast’ toevoegde aan het genre. Ook was Robb de man die racisme in het algemeen, en Phil Anselmo, de steeds-minder-impliciet-racistische-zanger van Pantera in het specifiek, op de korrel nam. Robb, geweldig, niks meer aan doen.

Maar Catharsis, de negende plaat van Machine Head, en dan vooral deze single, Bastards, is gewoon geen goed idee. Sterker nog: het is een heel erg slecht idee. Een luisteraar verwoordde het als volgt, na beluistering van Bastards: “Voor het eerst ben ik blij met de dood van Peter Steele van Type O Negative. In ieder geval één jeugdheld die ik niet kwijt kan raken.” En zo is het. Misschien moet iedereen die in de jaren ‘90 geweldige metal maakte, snel stoppen, goed- of kwaadschiks.

Of, zoals Blake Salmon het op metalsite Blabbermouth schrijft: “Just a horrific song. The sound of my left hand beating my dick is better then this, but hey that’s me. Please just go back to ripping off whatever is trending.”

Zelf een tip voor de haatplaat? Mail naar inge@doodenverderf.nl, dan luister ik er met sardonisch plezier naar.

Watain – Sacred Damnation (Trident Wolf Eclipse)

Die wereldkampioenschappen ‘true cult metal’ maken worden natuurlijk zonder problemen gewonnen door Watain. Zweden: check. Begonnen in de jaren ‘90: check. Satanische blackmetal als genre: check. Live optredens met veel vlammen en corpsepaint: check. Een openingssingle die ‘Go fuck your Jewish God’ heet: check. 3 muzikanten die al 20 jaar de band vorm en die E, H en P heten: check. Doet soms denken aan Dissection: check. Maar vooral: superepische metal met geweldig gevoel voor atmosfeer en kick-ass-riffs: check.

Watain dus, met Sacred Damnation, van de nieuwe plaat Trident Wolf Eclipse.

Oceans of Slumber – The Decay of Disregard (The Banished Heart)

Female fronted metal, da’s een wereld op zich. Aan de ene kant heb je de ‘ik ben dan wel een vrouw, maar ik doe niet onder voor mannen’-bands als Arch Enemy, aan de andere kant van het spectrum zitten de eindeloze reeksen episch saaie sprookjes- en elfjesmetalbands die allemaal op Within Temptation en Nightwish willen lijken. En ergens daar tussenin, daar zit Oceans of Slumber uit Houston. Ergens doet het denken aan die goeie ouwe Anneke van Giersbergen en haar The Gathering ten tijden van Mandylion, alleen dan met een drummer die lekker in de ADHD zit en een zangeres a la Skin van Skunk Anansie. Niks meer aan doen.

En dat was het voor deze maand bij Dood & Verderf op Operator Radio. Deze en eerdere uitzendingen kun je terugluisteren op www.doodenverderf.nl. In maart zijn we er weer, inclusief de Haatplaat, Buiten in Baroeg en Satans Supertip. Tot dan!

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *