Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Dood & Verderf – december 2017: In Flames, Rolo Tomassi, Myrkur en meer

Dood & Verderf – december 2017: In Flames, Rolo Tomassi, Myrkur en meer
Dood & Verderf

 
 
00:00 / 1:01:23
 
1X
 
  • Ook in de derde uitzending van het enige metalprogramma op Operator Radio heten de zeven niveaus van de hel u méér dan welkom
  • Uw gastheer is Inge Janse
  • En ter vernietiging van uw zielenheil luisterde ik afgelopen maand weer naar een paar honderd nieuwe metalreleases, om tezamen tot deze één uur durende satansmis te komen
  • Het resultaat: 13 platen, 7 nationaliteiten
  • Plus twee nieuwe items: de Haatplaat én een anti-populaire concerttip van het Rotterdamse metalpodium Baroeg

Rolo Tomassi – Rituals

Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar.

Mourning Ashes – American Dream

Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011

Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is.

Taake – Intrenger

Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da’s pluspunten), doet alles in z’n eentje, klinkt alsof de opnames in de betegelde badkamer zijn vastgelegd, en heeft vastgezeten. En omdat Taake uit zo’n enorm true kult-scene komt, zijn de fans ook per definitie lovend of hatend. Om met Demiror Moritur op Encyclopedia Metallum te spreken: ”The instruments all sound weak and powerless, and the vocal work is simply atrocious. An uninteresting, boring release overall.”

Lionheart – Still Bitter Still Cold

Jahoor: hardcore! Het bestaat gewoon nog! Wie net als ik opgroeide met Biohazard, heeft altijd nog een zwak voor dit soort sportschoolhardcore die vooral in Duitsland en Amerika absurd populair is. Welcome to the West Coast II is alweer de zesde plaat van deze jongens uit Oakland, Californië. En, zoals het Amerikaanse hardcorebands betaamt: iets niets serieus nemen is onmogelijk. Lionheart noemt het album dan ook ‘a gut-wrenching look into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome’.

Baest – Crosswhore

Als je label Goatboil heet, je band Beast, en je nieuwe single Crosswhore, dan heb je mijn hartje al met pakpapier en een lint ingepakt. Sinds 2016 voert het Deense Baest zijn oldschool deathmetal-truc uit. Niks vernieuwends, maar wat zal Satan hier blij mee zijn!

De Haatplaat

In Flames – Wicked Games

Je denkt natuurlijk: what the fuck is dit nou weer, Dood & Verderf? Dit is niet true en niet kult! Goed nieuws: dat denk ik zelf ook. Dit is namelijk de eerste editie van De Haatplaat, een nieuw item waarin Voorheen Geweldige Bands bewijzen afgedaald te zijn tot het meest lamlendige niveau denkbaar. Aan jou de vraag: wie zijn dit?

Uitgekotst? Mooi. Dit was namelijk In Flames, u weet wel, die Gotenburg-sound-melodische-metalband uit de jaren ‘90 die met Whoracle één van de beste metalplaten ooit maakte. Op de internets zijn ze anno 2017 de meest uitgespuugde metalband ooit, ze treden zelfs op met Five Fingers Death Punch in de Afas, en daar bovenop gooien ze de slechtste cover ooit. Chapeau!

Andere kanshebber was absoluut Machine Head, die een soort hybride van Pantera, Metallica en System Of A Down maakte, maar dan zonder goede ideeën. Soort metalballad. Rob Flynn is een fijne, zichzelf tegen racisme uitsprekende vent, maar de beste ideeën zijn er wel een beetje doorheen.

Zelf een tip voor de haatplaat? Mail naar info@operator-radio.com, dan luister ik er met sardonisch plezier naar.

In Vain – Seekers Of The Truth

Toegegeven: dit nummer start zeer, zeer matig. Maar dan, opeens, na 35 seconden, besluit het Noorse In Vain alles goed te maken wat In Flames de afgelopen 17 jaar verkeerd heeft gedaan. Natuurlijk, perfect is het niet, want die extra vocalen in het refrein zijn om te janken, evenals die zevenkwarts-progrock-intermezzo’s. Maar als dit het niveau wordt van langspeler Currents uit 2018, dan gaan we een mooi jaar tegemoet.

The Modern Age Slavery – The Reprisal Within

Heerlijk, driekwartsmetal met industrial-invloeden. Alsof het Britse Meshuggah, een band die een levende metafoor is geworden voor complexe deathmetal, stiekem onder de naam van The Modern Age Slavery is verder gegaan. Wie het album Stygian helemaal afluistert, wil alleen nog maar zijn trommelvliezen eruit klauwen, maar als los nummer is The Reprisal Within heel erg prima, zeg maar bij het hout hakken en beton frasen. En, verdomd: het zijn weer Italianen! Australië en Italië zijn blijkbaar het nieuwe Zweden en Noorwegen.

Tribulation – The Lament

He, gezellig. Dit is zo’n hipster-metalband, met catchy geluid, tof logo en goede fotografie. Tribulation is van de categorie ‘8,8 plus rode cijfers’ op connaisseurs-muziekwebsite Pitchfork, dus dan moet je altijd op je hoede zijn. Maar The Lament is gewoon een heel erg fijne rock ‘n roll-meets-metal-plaat uit Zweden, als albumopener van het later uit te komen Down Below. En mocht je denken ‘ah, gewoon een toevalstreffer, niks aan de hand’: luister maar eens naar Melancholia uit 2015, dan praten we weer verder.

Midnight Odyssey – The World Tree Burns To Vapour

Australië! Alweer! Er broeit daar meer dan dat we hier weten. Neem deze band, Midnight Odyssey. Dat klinkt als een demo-versie van de Noorse symfonische-blackmetal-grootheid Dimmu Borgir, maar dan dus met een kangaroo op bas en een barbecue bij de cd-release. Ook deze blackmetalband draait natuurlijk op één bandlid (want anders schiet je elkaar ook maar dood): ene Dis Pater. Het album, Silhouetters Of Stars, fungeert als nogal zwaar opgetuigde verzameling van restmateriaal na tien jaar releases uitbrengen, met The World Tree Burns To Vapour als grote uitschieter.

Despite Exile – Absent Foundation

Waar deze jongens vandaan komen, raad je nooit. Hun metalcore klinkt Amerikaans, maar dan zonder de cleane vocalen. Voor Duitsers zijn ze niet dramatisch genoeg. Britten hadden de techniek gelijk gesupersized. En Nederlanders willen alleen maar als Gorefest klinken. Wat blijft over? Precies: Italianen. Of, om met hun bio op Spotify te spreken: ‘five Italian dudes playing heavy music’. Despite Exile is een Italiaanse metalcore-band. Zeg nou zelf: wanneer heb je die zin voor het laatst gehoord?

Buiten in Baroeg

Myrkur – Maneblot

Oké. Niet gelijk boos worden. Ja, dit is Myrkur. En ja, dat ligt gevoelig. Maar eerst even de details. Op 15 december staat zij namelijk met Sólstafir in de Maassilo. Solstafir, niks mis mee, postmetal uit IJsland.

Maar Myrkur! Da’s een soort-van-blackmetalband, want dun geluid, eenpersoonsleger, blastbeats alles. Maar toch ook weer niet, want de vrouw achter Myrkur is ook actrice en model. Ben je dan wel true? Blackmetalmensen zijn ook boos over de muziek zelf: je bent óf black metal, óf niet, maar je gaat niet wat dingen eruit halen en voor je eigen gewin inzetten.

Op de Facebook-pagina van Baroeg, dat het optreden organiseert, kun je de hele discussie volgen. Ook een optie: ga 15 december in de Maassilo gewoon zelf bepalen wie er gelijk heeft: de muziekfetisjisten die Myrkur op handen dragen, of de blackmetalverdedigers die het haten. Kaarten, zowel om te gebruiken als ritueel te verbranden, zijn te koop via www.baroeg.nl

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *